ചിരി

2004-2008 കാലകഖട്ടത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ചിരി ഒരെണ്ണം ആളെ സഹിതം കളഞ്ഞു  പോയിട്ടുണ്ട്... കണ്ടു കിട്ടുന്നവർ അടുത്തുള്ള കലാലയത്തിലെ ക്ലാസ്സ്‌ മുറികളിലെവിടെയെങ്കിലും എലിപ്പികേണ്ടതുണ്ട്....ഉടമസ്ഥർ ആയി വരുന്നവർ തെളിവിനായി കാരണം ഉണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും കൂട്ടുകാരാൻ അഥവാ  കൂട്ടുകാരി ചിരിച്ചപ്പോൾ കൂടെ ചിരിച്ച ചിരിയുടെ നാലിൽ ഒന്ന് കൂടെ കൊണ്ടുവരേണ്ടതാണ്
.....🙁

മുൻവിധി

ഒരു നമ്പര് പോലും മൊബൈലിൽ ഫോണിൽ സേവ് ചെയ്യാത്ത ഒരു കൂട്ടുകാരനുണ്ടായിരുന്നു.... എപ്പോൾ വിളിച്ചാലും എന്തിനു വിളിച്ചും മുൻവിധികളില്ലാതെ ഫോൺ എടുത്തു ആളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു   അവൻ തുടങ്ങുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് ലേശം മധുരം കുടുതലുണ്ടായിരുന്നു.... മുൻവിധികൾ ഇല്ലാത്ത സംഭാഷണങ്ങൾക്കായി നാം പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.... മുമ്പേ സേവ് ചെയ്യപ്പെട്ട അക്കങ്ങൾ..  മുഖങ്ങൾ ഒക്കെയും ഡിലീറ്റ് ചെയ്യേണ്ടതായുണ്ട്....മുൻവിധികളില്ലാ - ചിന്തകൾ തിരിച്ചരിവുകളിലെക്കാവട്ടെ...
 😊

നടന വിസ്മയം

ആര്ദ്രമാണ് മനസ്സെന്നു അറിയിക്കാൻ  മഴയെ സ്നേഹിച്ചതായി നടിച്ചു.....

തീയാണ് ഉള്ളിലെന്നു കാണിക്കാൻ
കവിയാണെന്ന് നടിച്ചു...

ബുദ്ധിമാനാണെന്ന് പറയിക്കാൻ
മനപാടങ്ങൾ ഇല്ലെന്നു നടിച്ചു...

ചങ്കൂറ്റമാന് കൈമുതലെന്നു      തോന്നികാൻ
വിപ്ലവകാരിയായി നടിച്ചു...

സ്നേഹമേ ഉള്ളു ഹൃദയതിലെന്നു വിചാരിക്കാൻ
അവളെ തൊടാതെ നടിച്ചു....

എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഇനിയിപ്പോ....

ക്രൂശിതനായി നടിക്കാം
വാണിഭകേസിൽ പെട്ടു പോയതാണെന്ന് കരുതിക്കോളും.

നാണിയോടു *അയ്യപ്പൻ പറഞ്ഞത് ....

നിനക്കു വേണ്ട , ഞെക്കി നോവിച്ചാൽ -

കരയുന്ന പാവകൾ , പാവങ്ങൾ 

നിനക്കു വേണ്ട , വാലിൽ കെട്ടിയാടാൻ -

പറന്നു കളിച്ച തുമ്പികൾ , പാവങ്ങൾ 

നിനക്കു വേണ്ട , മുടിയിൽ ചൂടുവാൻ-

ചിരിച്ചു നിന്ന പൂവുകൾ, പാവങ്ങൾ.

നിനക്കു വേണ്ട , പിടഞ്ഞു ചാകുവാൻ 

ഓടി കളിച്ചിരുന്ന മീനുകൾ , പാവങ്ങൾ 

നിനക്കു വേണ്ട , പുസ്തക താളിൽ ഒളിയ്ക്കാൻ 

ജീവനുള്ള ഇല മുളച്ചികൾ , പാവങ്ങൾ 

നിനക്കു വേണ്ട , മരം കയറാൻ 

സമ്മതിക്കാത്ത അച്ഛനും അമ്മയും, .....പാവങ്ങൾ ....

*അയ്യപ്പൻ ....എ.അയ്യപ്പൻ 

പക്വത ...

                                       പ്രായം ചെല്ലും തോറും ഗൗരവമല്ല പക്വത ആണ് കൂടേണ്ടത് എന്ന് പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടത് ഗുൽമോഹർ എന്ന സിനിമ യിൽ ഇന്ദുചൂദൻ എന്ന കഥാപാത്രമാണ്.എനിക്കത് വല്ലാതെ അങ്ങ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ നമ്മള് ആലോചന തുടങ്ങുന്നു.... നടപ്പ് സംബ്രദായക പ്രകാരം എന്താണ് ഈ പറഞ്ഞ സാധനം --പക്വത. അതിനെ വ്യക്യാനികാൻ മാത്രം മുട്ടൻ പുലി ഒന്നും നമ്മലായില്ല എന്നത് നമുക്ക് വളരെ വൃത്തി ആയിട്ടറിയാം . ഇവിടെ പറയാൻ ഉദേസിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങളെ വെറുതെ ഒന്ന് തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു  കടത്തിവിട്ടാൽ മതി മുമ്പ് പറഞ്ഞ ആ വാകിന്റെ ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിൽ  കൂടി . അപ്പൊ ശരി.
അതായത് , ഒരാള്  നമുക്ക് ഒരു തുക നൽകാനുണ്ട് (വേണമെങ്കില വേണ്ടെന്നു വെയ്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു തുക ) എന്നു വിചാരിക്കുക അതയാൾ നമുക്ക് നല്കാനായി നീട്ടുന്ന നിമിഷം.
ആ നിമിഷത്തിന്റെ സാദ്ധ്യതകൾ എന്ന് പറയുന്നത് ...



1..നമ്മള് പറയുന്നു" ഓ അത് പൊട്ടെന്നെ" .പക്ഷെ അയാള് നിർബന്ധിക്കുന്നു  നമ്മള്  അത് വാങ്ങുന്നു.----അയാള്ക് സന്തോഷമില്ല.

2 .. നമ്മള് പറയുന്നു "ഓ അത് പൊട്ടെന്നെ". അയാൾ പറയുന്നു എന്നാ ശരി അത് പോട്ടെ ...അയാള്ക് സന്തോഷം

3 ..നമ്മള്  അയാൾ നീട്ടുന്ന പണം നിര്ബന്ധികാതെ വാങ്ങുന്നു. അയാള്ക്ക് സന്തോഷം.

4 ..നമ്മള്  അയാൾ നീട്ടുന്ന പണംനിര്ബന്ധികാതെ വാങ്ങുന്നു. അയാള്ക്ക് സന്തോഷമില്ല.

ഇനിയും വളച്ചു കെട്ടാതെ പറയാം..നാല്  സാധ്യതകളിലും നാലു  തരത്തിലുള്ള ആളുകളാണ് നമുക്ക് പണം വെച്ചു നീട്ടുന്നത്. അയാള്ക് സന്തോഷമില്ല എന്ന് പറയുന്നിടത്താണ് നമ്മുടെ പരാജയം. ആ പരാജയത്തെ ഒഴിവകലാണ് പക്വത എന്ന് പറഞ്ഞാലോ.....??????പക്ഷെ അത് സാധികണമെങ്കിൽ ലേശം ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

കാരണം.

അനുഭവിക്കുന്നവന്റെ മനസ്സിലെ വികാര പ്രപഞ്ചം എന്ന് പറയുന്നത് വളരെ വളരെ വളരെ വളരെ ...പോരാ..വളരെ വളരെ വളരെ വലുതാണ്‌. ആ വികരപ്രപഞ്ചതിന്റെ അയലത്ത് കൂടി പോകുന്നവരെ നമ്മള് നല്ല അച്ചനാക്കും നല്ല അമ്മയാക്കും നല്ല ഭാര്യയോ ഭാര്താവോ ആക്കും നല്ല കൂട്ടുകാരനും കൂട്ടുകാരിയും ആക്കും അല്ലെ.....?? അപ്പോള് നമ്മുടെതല്ലാത്ത വികരപ്രപഞ്ച്ങ്ങളെ അല്പമെങ്കിലും അറിയാനുള്ള ശ്രമത്തെ പക്വത എന്ന് പറയാമോ...? സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തികാനുള്ള , ചിരികാനുള്ള,കരയാനുള്ള സ്വപ്നം കാണാനുള്ള , തെറ്റു പറ്റാനുള്ള , ചെറിയ ചില കള്ളങ്ങൾ പറയാനുള്ള ,അങ്ങനെയുള്ള എല്ലാ തരത്തിലുമുള്ള  മാനുഷികമായ സ്വതന്ത്ര്യങ്ങളെയും  മാനികലാണ് പക്വത എന്ന് പറഞ്ഞാലോ??ഒരു പരിധി വരെ ശരി ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. പക്ഷെ നമ്മുടെ മലയാളി സമൂഹത്തിൽ  ഈ പറഞ്ഞ സാധനം എത്രതോലമുണ്ട് എന്നതാണ് പ്രശ്നം.

കരയുന്ന കൊച്ചു കുട്ടിയോട് "കരയൂ.... കണ്ണീർ നിന്നെ കഴുകും" എന്നു പറഞ്ഞ റൂമി യുടെ മഹാ വചനത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം  (ഒരെണ്ണം മാത്രം...!!!)ഒരു പക്ഷെ  അതാവാം . അതായതു ഇന്നത്തെ ചുറ്റുപാടിൽ അത് ഇങ്ങനെ പറയാം   " മത്സരങ്ങളുടെ ഈ വലിയ ലോകത്ത് ഒന്നു കരയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം , അതെങ്കിലും നിനക്കുണ്ട്‌ കുട്ടി.....!!!

തീരെ റേഞ്ച് കുറഞ്ഞ ജനതയാണ് മലയാളികള് എന്നഭിപ്രായപ്പെട്ട ഷഹ്ബശ്  അമനോട് എനിക്ക് നല്ല ബഹുമാനം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ആ പറഞ്ഞതിന്റെ കൂടെ ഒന്ന്  കൂടി ചേര്ക്കണം,  നല്ല രീതിയിൽ ഇരട്ടത്താപ്പ് കൊണ്ട് നടക്കുന്നവരാണ് ഞാനടക്കമുള്ള മലയാളി സമൂഹം. ...
"സത്യൻ അന്തികാട് കൊള്ളാം...പക്ഷെ ഒരേ പാറ്റെൻ ആണല്ലേ?"
അയാള്കതാണ് താല്പര്യം അതിനലയാൽ അത് ചെയ്യുന്നു. സൌകര്യമുള്ളവർ കണ്ടാൽ മതി എന്നു ചിന്തികാനുള്ള വിവേകം മലയാളിക്കു  നഷ്ടമായിട്ടുണ്ട്.

"Accept People As They Are "...ഈ ഒരു വലിയ സത്യം പറഞ്ഞു തന്ന സുഹൃത്തിനോടുള്ള കടപ്പാട് പറഞ്ഞു തീര്ക്കാനാവില്ല  എന്നത് സത്യമാണ്. മലയാളിക്കു അന്യം നിന്ന് പോയ ഒരു മനോഭാവമാണ് അത്. ഒന്നിനെയും അതാതു സ്ഥാനത്തു നിന്ന് കൊണ്ടു കാണാൻ നമുക്കു  കഴിയില്ല. എല്ലാം നമ്മുടെ വഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി വരണം . എന്റെതല്ലാത്ത മറ്റൊരു വികരപ്രപഞ്ചങ്ങളെ പറ്റി  ചിന്തിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല എന്ന വൃത്തികെട്ട നിലപാട്. ആറാം വയസ്സു മുതല് ഒരു കുട്ടിക്കു സ്വന്തമായി ചിന്തികാനാകും എന്നാണ് വിവേകമുള്ളവർ പറയുന്നത്. പക്ഷെ ആറാ യാലും  അറുപതായാലും മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യമാണെങ്കിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ചുളുവില് ആണെങ്കില് രണ്ടു ഡയലോഗ് പറയാതെ പോകാൻ മലയാളിക്ക് സാധിക്കില്ല. സ്വന്തം പിറന്നാളിന്അച്ഛനും അമ്മയും  നടത്തിയ പാർട്ടിക്ക് അവര്ക്ക്   ഇഷ്ടപെടാത്ത വേഷം ധരിക്കാതതിനാൽ വയറു നിറച്ചു ശകാരവും രണ്ടു ചെറുതല്ലാത്ത കിഴുക്കും കിട്ടിയ ഒരു കുട്ടി കേരളത്തിലെ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ളൂ....ഇത്രയും പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടോ സത്യത്തിൽ ...വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന് പറയുന്ന വാകിന്റെ അർഥം മലയാളികള് എന്താണ് കല്പിചിരിക്കുന്നതെന്നു ദൈവത്തിനു പോലും അറിയില്ല എന്നു  തോന്നണു.

നല്ലതിനെ നല്ലതെന്നു പറഞ്ഞാൽ നമുകെന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടാകും എന്ന രീതിയിലാണ് മറ്റു ചിലരുടെ പറച്ചിൽ ഇത്തരം  വിഡ്ഢി ശിരോമനികളെ പറ്റി എന്തു പറയാനാണ്... അവനവനിസം  മൂത്തിട്ട് കണ്ണു കാണാണ്ടായി..പോരാഞ്ഞിട്ട് വിമര്ശന രോഗവുമുണ്ട് ...എന്തിനെയും എടുത്തു ചര്ച്ചയാക്കി വിമര്ശിച്ചു വിമര്ശിച്ചു നാശമാക്കി കൊളമാക്കി അങ്ങനെ അങ്ങനെ ...എന്തിനെയും ഏതിനെയും ആരെയും വിമർശിക്കും അതാനൊരു ഫാഷൻ ...!! വൈകിട്ട് നമ്മുടെ വാർത്ത‍ ചാനലുകളിൽ നിന്ന് പകരുന്ന ഒരു സാംക്രമിക രോഗമാനത് .നല്ല ഒന്നാം തരാം സിനിമ  കണ്ടാലും കമന്റ്‌ ആയിട്ട് എഴുതും "പോരാ ...അയാളുടെ മുടിയിലെ നരയുടെ സ്ഥാനം തെറ്റിപോയി " എന്നൊക്കെ , എന്നിട്ട് സ്വന്തം ഫോട്ടോ സോഷ്യൽ മീഡിയ ഇട്ടു, എത്ര ലൈക്‌ കിട്ടുന്നെന്നു ചോറ് ഉന്നുമ്പൊലും പോയി നോക്കും .ഇതൊകെയാണ് മലയാളിയുടെ പക്വതയുടെ വലിയ ലക്ഷണങ്ങൾ...!!! ഇവരോടൊക്കെ ചോദിക്കാനുള്ളത് ശ്രീനിവാസൻ ചോദിച്ചു കഴിഞ്ഞു, "എന്റെ സിനിമ നിങ്ങളെ കടിച്ചോ "എന്ന്..ഇവിടെ സിനിമ എന്നത് മാറ്റി വേറെ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ആകാം....

ഒരു ചെറിയ സംശയം കൂടി ..ഇത്രയധികം വാർത്ത‍ ചാനലുകളുടെ ആവശ്യം മലയാളിക്കുണ്ടോ? എന്നാ ചോദ്യത്തിനുള്ള ലളിതമായ ഉത്തരം ഇതാണ് ...മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും നോക്കി എത്രയായാലും മതിവരാത്ത ലോകത്തെ തന്നെ ഏറ്റവും ബോറായി ചിന്തിക്കുന്ന ജന വിഭാഗത്തിനെ തൃപ്തി പെടുത്താൻ ഇനിയും വേണം വാർത്ത‍ ചാനലുകൾ...വിളമ്പട്ടെ ചുംബന സമരം, മദ്യനയ നാടകങ്ങൾ, നിലവാരമില്ലാത്ത അധികാര വടംവലികൾ പിന്നെ എല്ലാത്തിനും മീതെ അഴിമതി എന്ന മഹാ പ്രപഞ്ചവും .......എന്നിട്ട് ടാഗ് ലൈൻ ആയിട്ട് പറയ്‌ ...നാളത്തെ വാർത്തകൾ ഇന്ന് തന്നെ.....

winter in pravithanam

പണ്ട് പണ്ട് പണ്ട് ....അങ്ങനെ തന്നെ തുടങ്ങണം കാരണം ജന്മങ്ങൾക്ക് അപ്പുറത്ത് എവിടെയോ  ആവണം ആ ഓർമ്മകൾ എന്ന് തോന്നി പോകുന്നു ........ഡിസംബർ അതാണ്‌ സംഭവം.....
 clint  eastwood മുതൽ സലിം കുമാർ വരെയുള്ള അനേകം പ്രതിഭകൾ മനസ്സിനെ തൊട്ടിട്ടുണ്ട് അത് സത്യമാണ്.
 എന്നാലും...
എന്നാലും ....
എന്നാലും ...
                                ജലന്ധറിന്റെ  സ്പെല്ലിങ്ങ് കലാഭാവാൻ മണി Summer in Bethleham എന്ന സിനിമയിൽ  പറയുന്നത് കണ്ട നിമിഷത്തിനു പ്രത്യേകതയുണ്ട്.അതിനു മുമ്പോ അതിനു ശേഷമോ ആ നിമിഷത്തിൽ അനുഭവിച്ചതിന്റെ അടുത്തെത്താൻ  ആയിട്ടില്ല. ആ കലാകാരനോടുല്ല എല്ലാ വിധ ബഹുമാനത്തോടും കുടി പറയട്ടെ ....ആ നിമിഷം .... ആ ഒരു നിമിഷം ...എന്റെ എല്ലാമായിരുന്ന ആ ലോവർ പ്രൈമറി  സ്കൂളിന്റെ ചുവരിൽ  വലിച്ചു കെട്ടിയ ആ വെളുത്ത തുണിയിൽ ആ തമാശക്കു അപ്പുറം മറ്റെന്തൊക്കെയോ അനുഭവിച്ചതിനു കാരണം  ആ നടൻ മാത്രമല്ല .
                                             Xmas  പ്രമാണിച് സ്കൂളിൽ നടത്തുന്ന പ്രത്യേക സിനിമ പ്രദര്ശനം ...summer in bethlahem .....ഡിസംബർ  23 ആം തിയതി വൈകിട്ട് 5 മണിക്ക് പ്രവിത്തനം L .P .സ്കൂളിൽ ...ഒരു സംഭവത്തെ കുറിച്ച് കേട്ടിട്ട്  നമ്മൾ കൊതി പൂണ്ടു പോകുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ പോര....അതായതു രണ്ടു കാലുമില്ലാത്തവനെ  ഉസൈൻ ബോൾട്ട് വന്നു നമിച്ചാലുള്ള ഒരു അവസ്ഥ...അത്രയ്ക്കും ആശിച്ചു പോയി...    ഒന്ന് ...."പുലരാൻ തുടങ്ങുമൊരു രാത്രിയിൽ തനിയെ കിടന്നു മിഴിവാര്കവേ" എന്ന് ഗിരീഷ്‌ പുത്തഞ്ചേരി  എഴുതി വെച്ച സംഭവം ആ പടത്തിലുണ്ട്. രണ്ട് ...മഹാ നടൻ  mohanlal താടി വെച്ച് അഭിനയിക്കുന്നു,...പിന്നെ ഊട്ടിയോ കൊടൈക്കനാലോ  അങ്ങനെ ഏതോ സ്ഥലം ....ഈ പറഞ്ഞതെല്ലാം അന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഭ്രമങ്ങൾ  ആണ്. എല്ലാം ശരി ..പക്ഷെ അഞ്ചു രൂപ....അതാണ് പ്രശ്നം..വലിയ വലിയ പ്രശ്നം.
                                     വീട്ടിൽ പറയാൻ ലവ ലേശം ധൈര്യമില്ല. (ബാലരമ വാങ്ങാനും അഞ്ചു രൂപ ആണ് അതുണ്ടാക്കാൻ 18 അടവും പയറ്റിയിട്ടും നടക്കാറില്ല   അതറിയാം ) ഇന്നത്തെ മെഗാ സീരിയലിൽ ഉള്ള അമ്മയിമ്മമാർ പെരുമാറുന്നത് പോലെ ആണ് അമ്മ അക്കാലത്തു പെരുമാറിയിരുന്നതെന്ന് എനിക്ക് പിന്നീടു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.(പണത്തിന്റെ വിലയെ പറ്റിയുള്ള  എന്റെ സർവ അറിവുകളുടെയും തുടക്കം അവിടുന്നാണ്.)..എല്ലാം ശരി അപ്പോൾ 5 രൂപ......????
പ്രവിത്തനം പള്ളി പെരുന്നാളിന് നാരങ്ങ വെള്ളത്തിന്റെ കടയിട്ടു, കാശു വാരിയ സഹാപാഠിയോടു കടം ചോദിച്ചു.....രക്ഷയില്ല.
stumber ക്രിക്കറ്റ്‌ ബോൾ ഒരെണ്ണം  കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത് ..തേഞ്ഞു തീരാറായ അതൊരെണ്ണം വിൽക്കാൻ ശ്രമം നടത്തി നാണം കെട്ടു ....രക്ഷയില്ല..
അവസാന വഴി അത് തന്നെ...മോഷണം.പക്ഷെ അതിലും നമ്മള്  സത്യസന്ധൻ ആയി. അമ്പലത്തിൽ നേര്ച്ച ഇടാനായി വിളക്കിൽ ഇട്ടിരിക്കുന്ന രൂപയാ....
എം .പി യും നടനുമായ  ഇന്നസെന്റ് പറഞ്ഞതു  പോലെ ദൈവത്തിനു ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാകും ....അല്ലെ പിന്നെ എന്തിനാ  പുള്ളിയെ ദൈവം എന്ന് വിളിക്കുന്നെ...വല്ല ശശി എന്നോ അംബു  എന്നോ വിളിച്ചാൽ പോരായിരുന്നോ അല്ലെ...അതായിരുന്നു ചിന്ത..ദൈവത്തിനു എന്നെ അറിയാം  പേടിക്കണ്ട എന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു. എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. (ആ പൈസ  കാണാതെ പോയാലും അമ്പലത്തിൽ  പോയ ആരെങ്കിലും ഇട്ടെന്നെ ആരും കരുതുകയുള്ളൂ  അതാണ്‌ ഹൈ ലൈറ്റ് .) അപ്പോള് പറഞ്ഞ ദിവസം ഡിസംബർ 23 എത്തി രാവിലെ തന്നെ ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. അമ്മ ഒന്ന് മാറിയിട്ട് വേണം സംഭവം നടത്താൻ...രണ്ടു മൂന്നു തവണ അടുത്ത് വരെ ചെന്നെങ്കിലും പൊളിഞ്ഞു പോയി.(പണ്ടാരമടങ്ങാൻ എന്തൊരു വിറയലാ.....)
               സമയം പോകുന്നു ഉച്ചയാകാറായി  ....ഒടുവിൽ  ആ നിമിഷമെത്തി ...എണ്ണി എടുക്കണം കാരണം കിടക്കുന്ന പൈസ മുഴുവൻ ആവശ്യമില്ല. ഏഴോ എട്ടോ രൂപ ഉണ്ട്. കൈ ആലില പോലെ വിറക്കുന്നു...പെട്ടന്ന് അച്ഛന്റെ അമ്മ വന്നു..."നീ ഇന്ന് അമ്പലത്തില പോകുന്നുണ്ടോ വൈകീട്ട്...???" ചോദ്യം കേട്ട്  കൈലിരുന്ന പൈസ വിളക്കിൽ തന്നെ ഇട്ടു (ഇട്ടതല്ല.. വീണതാണ്). :ങാ ..ചിലപ്പോ." ഒരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു .പുള്ളിക്കാരി നടന്നു പോയി ..വൈകീട്ടായി സമയം 4 മണിയായി ...ഒന്നും ഒന്നും ശരിയാകുന്നില്ല. പൈസ ശരിയായില്ല. സംശയം മാറാൻ അമ്പലത്തിൽ പോയാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചു വിഷണ്ണനായിട്ടു   ഇരിക്കുമ്പോൾ അമ്മ അടുത്ത് വന്നു പതുക്കെ ചോദിച്ചു .."നിനക്ക് എന്തിനാ പൈസ...??!!!!!!"
ഞടുങ്ങി പോയി .....മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു ...കണ്ണ് കാണാൻ വയ്യ ...ജലം സർവത്ര  ജലം. അമ്മ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചു..."സിനിമ കാണാന "...ഒരു വിധം പറഞ്ഞു...എപ്പോളാ സിനിമ ?....5 മണിക്ക്...."എത്ര രൂപയാ..?"..."അഞ്ചു രൂപ."
5 രൂപ യുടെ ഒറ്റ നോട്ടു കയ്യിൽ മടക്കി വെച്ച് തന്നിട്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു .ചായ കുടിച്ചിട്ടു ഓടി പോയ്കോ .....

ഓടി..നില്ക്കാതെ ഓടി.  കണ്ണീരു  കാരണം  കണ്ണു കാണാതെ ഓടി....സംവിധാനം.സിബി മലയിൽ  എന്നു എഴുതി കാണിക്കുമ്പോഴും 

  മനസ്സ് അമ്മയുടെ അടുത്തായിരുന്നു...പിന്നിടെപ്പോഴോ സിനിമ പതുക്കെ  മനസ്സിൽ കയറി വന്നു..നിറഞ്ഞു ചിരിച്ചു ...ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ.....ഒരുപാടു  ചിരിച്ചു ..ഒരുപാടു .കരഞ്ഞു...എന്തിനെന്നറിയാതെ ....അടുത്തിരുന്നവന്റെ പുച്ഛം. ..."ആദ്യമായിട്ടാണോ കാണുന്നെ?" അവന്  ചോദിച്ചു...

ഞാൻ തലയാട്ടി...
അവൻ പറഞ്ഞു "ഞാൻ മൂന്നാമത്തെയ...രണ്ടു തവണ മഹാറാണി യിൽ  പോയി കണ്ടതാ"...
സിനിമ തന്നെ ആദ്യമായിട്ടാ കാണുന്നത് എന്ന് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു...

പടം കഴിഞ്ഞു...നക്ഷത്രങ്ങൾ...എല്ലായിടവും....വീടുകളിൽ...കടകളിൽ...പള്ളിയിൽ ...സ്കൂളിൽ....ആശുപത്രിയിൽ .....ഏറ്റവും വലിയതോരെണ്ണം എന്റെ മനസ്സിലും....

നന്ദി ...........

വിജയന് മുതൽ രേഖ വരെ

അക്ഷരങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലം മുതല്ക്ക് മനസ്സില് വിഗ്രഹങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ വിഗ്രഹങ്ങള നിര്മ്മിക്കപ്പെട്ട ചില നിമിഷങ്ങളെ ഓര്ത് എടുക്കുകാനുള്ള ചെറിയ ശ്രമമാണിത്. എവിടെനിന്ന് തുടങ്ങണം എന്നതിനെപറ്റി  യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല.

"ഇത് കര്മ്മ പരമ്പരയുടെ സ്നേഹ രഹിതമായ കഥയാണ്‌ .

ഇതിൽ  അകല്ച്ചയും ദുഖവും  മാത്രമേ ഉല്ലൂ.."

അതെ, അവിടുന്നെ തുദങ്ങാനാവൂ. വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടൻ മഴവില്ല് കണ്ട ഒരു അഞ്ചു വയസ്സുകാരനായി പോയി ഞാൻ അന്ന് പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ ഷഹ്ബശ് അമൻ  അഭിപ്രായപ്പെട്ട പോലെ കാരണമില്ലാതെ ദുഖിക്കാൻ പറ്റിയ ചില സാധനങ്ങള തിരഞ്ഞു നടന്ന ചെക്കനു പറ്റിയ ഒരു സംഭവമായി തോന്നി അത് വ്യയിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക്.

"തന്നെ കൈ നീട്ടി വിളിച്ച പൊരുളിന്റെ നേർക്ക്  അയാള് യാത്ര ആയി . അയാള്ക്ക് പിന്നിൽ ചില്ല് വാതിലുകൾ ഒന്നൊന്നായി അടഞ്ഞു." 

അത് കൂടി വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനെന്തോ വലിയ ആളായി പോയി എന്ന് തോന്നി..വലിയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വായിക്കുന്ന വലിയ ആള്. എന്തോ പറയാനറിയാത്ത പകര്താനറിയാത്ത എന്തോ ഒരു സംഭവം ആ വാകുകൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ആളെ പറ്റി അത്ഭുതം തോന്നി.വായനക്കിടെ കൂടെ കൂടെ എഴുത്തുകാരന്റെ ചിത്രം പുസ്തകം തിരിച്ചു നോക്കി ആരാധന കൊണ്ടു. ആദ്യത്തെ വായനയിൽ കഥയും മറ്റും കാര്യമായി മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും കഥാന്തരീക്ഷം ഭയങ്കരമായി മനസ്സില് പടര്ന്നു കിടന്നു. പിന്നെ അപ്പുക്കിളിയും.പിന്നെയും ഒരുപാടു തവണ വായിച്ചു. ഒടുവില എല്ലാം മനപ്പദമായി. അങ്ങനെ O . V . വിജയന് എന്നാൽ അത്ഭുതത്തി ന്റെയും  ആദരവിന്റെയും  ഒപ്പം അപൂര്വതയുടെയും മൂര്ത്തി ഭാവമായി .അപൂർവമായേ വീട്ടിലിരുന്നു നിലക്കാതെ പെയ്യുന്ന മഴ കണ്ടു ഇരുന്നുള്ളൂ. എങ്കിലും അപ്പോഴൊക്കെയും മനസ്സിൽ ഖസാക്കും  രവിയും നൈജമാളിയും ഒക്കെ കടന്നു വന്നു

അടുത്ത ആളെയും വാകുകളെയും പറ്റി പറയുന്നതിനും മുൻപായി പറയാനുള്ള ഒരു കാര്യം(ഒരുപാടു പേർ  പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും എനിക്ക് ഒന്ന് കൂടി പറയണം )ഭാഷാ ശൈലി  കൊണ്ട് മലയാളികളെ ഇത്രമേൽ സ്വാധീനിച്ച മറ്റൊരു എഴുത്തുകാരന ഉണ്ടെന്നു ഞാൻ ...ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.

"ആയിരം കൊടുങ്കാറ്റുകളെ ചങ്ങലയ്ക്കിട്ടു നടക്കുന്ന ദേവാ 

ഇവിടെ ഞാനുണ്ട് .അവിടുത്തെ മകനായ  അഞ്ചു വയസ്സുള്ള ഒരുണ്ണി "

 എന്നന്നേക്കുമായി എന്നെ വായനയ്ക്ക് അടിമയാക്കി മാറ്റിയ വാക്കുകള.എന്തോ ഇന്ദ്രജാലം കാണിച്ച അക്ഷരങ്ങൾ....വാക്കുകൾ ...മറക്കാനാവില്ല..ഇരുപതിൽ കൂടുതൽ തവണ വായിച്ചിട്ടും ഇന്നും കൊതിയോടെ അല്ലാതെ വായിക്കാനാവാത്ത വാക്കുകൾ ദൈവത്തിനു മലയാളം അറിയാമെന്നു എനിക്കന്നേ  മനസ്സിലായി (നമ്മുടെ പ്രഞ്ചിക്കു മനസ്സിലായ പോലെ ). 

എങ്ങു മൊടുങ്ങാത്ത ജീവിതാസക്തികൾ 

തൂങ്ങി മരിച്ച വഴയംബലങ്ങളിൽ 

കാര മുള്ളിന്റെ കിരീടവും ചൂടി നടന്നത് 

സൗക്യമൊ ..അതോ മൃത്യുവോ "

ദൈവമേ..വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ പുസ്തകം അടച്ചു വെച്ച് കണ്ണുകൾ അടച്ചു നിമിഷങ്ങളോളം ഇരുന്നു.ഒന്നുകുടി വായിച്ചിട്ട് എണീറ്റ്‌ നടന്നു..അടുത്ത ബസ്സിൽ  കയറി മേനക ഇറങ്ങി പ്രസ്‌ ക്ലബ്‌ റോഡിൽ ചെന്ന് മാതൃഭൂമി ബുക്സിൽ കയറി കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന 400 രൂപയ്ക്കും ചുള്ളിക്കാടിനെ വാങ്ങിച്ചു...വായിച്ചു വായിച്ചു തീർത്തു .

ഒരു മരണവും 

എന്നെ കരയിച്ചില്ല സ്വപ്നത്തില 

മരിച്ച തുമ്പികൾ 

മഴയായി പെയ്തപ്പോഴും 

കരഞ്ഞില്ല."

അങ്ങനെ കരയാതിരിക്കാൻ ഒരേ ഒരാള്ക്കെ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ .ഈ ഭൂമി മലയാളത്തിൽ അതിനു ചങ്കൂറ്റം കാട്ടിയ ഒറ്റ ആളെ ഉള്ളു. അത് അയ്യപ്പൻ  ആണ്.ചത്ത ചിത്രശലഭങ്ങളെ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു കൊച്ചു വീട് സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടു ഞെട്ടി എണീറ്റ രാവുകൾ സമ്മാനിച്ചത്‌ അയ്യപ്പനാരുന്നു.

ആരുനമ്മെ മുറിച്ചു മാറ്റിയാലും 

വേരുകളാൽ 

ഭൂമിക്കടിയിൽ 

നമ്മൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും ."

പവിത്രനെ കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ ഓര്മ്മ വരുന്നത് എഴുത്തിലൂടെ അയാള് സമ്മാനിച്ച ചില നാട്ടുവഴികലാണ്,മഴ പെയ്യുന്ന ഇലഞ്ഞിപൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ഇടവഴികൾ,തെങ്ങിന കള്ള്  മണക്കുന്ന നാടാൻ പാട്ട് പൂക്കുന്ന വഴികൾ ....ദൈവത്തിന്റെ നമ്പർ അയ്യപ്പനാണ് കൊടുത്തതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പവിത്രന.ആ നമ്പർ അയ്യപ്പന് കൈമാറാൻ ഇതിലും നല്ല ഒരാള് ഇല്ല എന്നെനിക്കും തോന്നി.

എങ്ങൊട്ടെക്കാ ??"

ഓ ...ഒന്ന് വെസ്റ്റ് ജർമ്മനി വരെ...എന്താ പോരുന്നോ??"

മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ടനെ കൊണ്ട് അങ്ങനെ പറയിപ്പിച്ച,....

വീണു പോയെന്നു വിസ്വസിക്കില്ലെടോ"എന്ന് പെരിങ്ങോട് ശങ്കര മാരാരെ കൊണ്ട് പറയിച്ച ,....

"തന്നെ കേള്ക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റുമോ " എന്ന് സാക്ഷാൽ ഗുരുവയുരപ്പനെക്കൊണ്ട് ചോദിപ്പിക്കാൻ .....

ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് ബ്ലാക്ക്‌ ആൻഡ്‌ വൈറ്റിൽ വേണ്ട  എന്ന് പ്രാഞ്ചിയോടു ആവശ്യപ്പെടുന്ന പുന്യലനെ സൃഷ്ടിക്കാൻ.....അങ്ങനെ ഒക്കെ ആയിട്ട് മലയാളത്തിൽ ഒരാളെ ഉള്ളു.അയാളോടും അയാളുടെ കഥാപാത്രങ്ങളോടും മറ്റൊരു സിനിമാ കാരനോടും തോന്നാത്ത ഒരിഷ്ട്ടമുണ്ടെന്നുള്ളത് സത്യമാണ്.

പ്രതിമ ഗാന്ധി 

കാക്കയോടു പറഞ്ഞു 

കാക്കേ 

ഒരു തോക്കുമായി വാ "

മതി...അതിലുണ്ട് എല്ലാം കുരീപ്പുഴ ഉള്ളവർ അങ്ങനെ ആണ്.

അധികം ആവശ്യമില്ല. പക്ഷെ ഉള്ളത് ഉള്ളതാണ്,ശ്രീകുമാർ പ്രിയപ്പെട്ട കവിയകുന്നത് അയാള് എഴുതുന്ന  വായിച്ചാലും വായിച്ചാലും തീരാത്ത ചില തീരെ ചെറിയകവിതകൾ കൊണ്ടാണ്.

ഭയം അതിന്റെ തീക്കനൽ പോലുള്ള നാവു കൊണ്ട് എന്റെ നട്ടെല്ലിൽ നക്കി "

എഴുതിയ ആൾ പ്രതിഭയാണെന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ ഇതിൽ കൂടുതലായി ഒന്നും ആവസ്യമുള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.ആലുവ പുഴക്ക്  സമര്പ്പണം ചെയ്ത അയാളുടെ ഓർമ്മകുറിപ്പുകൾ പുഴപോലെ തന്നെ..ആഴവും വീതിയും സൌന്ദര്യവും.....

സന്താപത്തിൽ കൂടെ നില്ക്കാൻ വലിയ പ്രതിഭ ആവശ്യമില്ല .എന്നാൽ സന്തോഷത്തിൽ കൂടെ സന്തോഷിക്കുക അത്ര എളുപ്പമല്ല."\\

ഇത് എഴുതിയ ഷഹബാസിനെ ആണ് ആയാൽ പാടിയ ഇതു ഗസലിനെക്കളും എനിക്ക് പ്രിയം എന്നത് ഒരു സത്യം തന്നെ ആണ്.

മാധവിക്കുട്ടിയും സുഗതകുമാരി ടീച്ചറും ഒക്കെ ഉള്ളിടത്ത്  ഞാൻ  ഇനി പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യം വെറുതെ ribel  ആകാൻ വേണ്ടി പറയുന്നതായി നിങ്ങള്ക്ക് തോന്നിയേക്കാം .പക്ഷെ, അല്ല സത്യമാണ്.അവരെക്കാൾ കൂടുതലായി എനിക്കിഷ്ട്ടപെട്ട വരികൾ എഴുതിയത് രേഖ ആണ്. 

"ക്രിസ്തുമസ് കാർഡുകളിൽ എന്നെ കുരുക്കുന്ന അപമാനത്തിന്റെ ലില്ലി പൂക്കള പതിയിരിക്കുന്നു എന്നാ അന്ധ വിശ്വാസിയാണ് ഞാനിപ്പോളും  എപ്പോളും' 

ന്\അങ്ങനെ എഴുതി കണ്ടപ്പോൾ ..ഞാനറിയാതെ എന്നെ ആരോ മോഷ്ട്ടിച്ചു എന്നാണെനിക്കു സത്യമായും തോന്നിയത്.അങ്ങനെ ഉള്ളപ്പോൾ അതെഴുതിയ ആളോട് എനിക്ക് ചില തരാം തിരിവുകളൊക്കെ കാണിച്ചേ പറ്റു .അതുകൊണ്ട് ബാക്കിയുള്ളവർ സദയം പൊറുക്കുക.

വാൽകഷണം :

ഇവിടെ പരാമർശിക്കാതെ പോയ നൂറു കണക്കിന് വാചകങ്ങളുണ്ട്..അതെഴുതിയ എഴുതുകാരുമുണ്ട് .പക്ഷെ ഇത് തികച്ചും സ്വകീയമായ എന്റെ ചില ഇഷ്ട്ടങ്ങൾ മാത്രമാകുന്നു.മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചവരോ ആയിട്ടെന്തെകിലും സാദ്ര്സ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് എന്നോട് മാത്രമാണ്.മറ്റാരോടുമില്ല .

നന്ദി .................