ചതി മാത്രം

വികാരങ്ങളിൽ വെച്ചേറ്റവും വിലപിടിച്ചതു ...അത് സ്നേഹം തന്നെയാണ്. അതിന്റെ പേരിലാണ് സർവ്വസവും . അതിന്റെ പേരിലാണ് ആളുകൾ ജീവിതം ഇട്ടെറിഞ്ഞു സമാധാനം തേടി മറ്റു ലോകങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര പോകുന്നത്, അതിന്റെ പേരിലാണ് ആളുകൾ ചിലപ്പോൾ വെട്ടിക്കൊല്ലുന്നത് അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം...

        പ്രണയിക്കുമ്പോൾ കണ്ണ് കാണാൻ പാടില്ല...അങ്ങനെ തന്നെ വേണം അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്തു പ്രണയം...പ്രണയിക്കുമ്പോൾ അസ്ഥിയിൽ പിടിച്ചു തന്നെ പ്രണയിക്കണം...പ്രണിയിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ നമ്മളിലേക്ക് ചുരുങ്ങണം....പ്രണയിക്കുമ്പോൾ സർവ്വതും മറന്ന് അവനവനെ തന്നെയങ്ങ് മറന്ന്  കളയണം....പ്രണയിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു നിലപാടും ആവശ്യമില്ല...പ്രണയിക്കുമ്പോൾ അതുവരെ അജ്ഞാതമായിരുന്ന ഉടലറിവുകളിലേക്കു പടർന്നു കയറണം.... പ്രണയിക്കുമ്പോൾ രാവ്‌ പുലരുവോളവും പകലിരുളുവോളവും സ്വപ്‌നങ്ങൾ കാണണം.... പ്രണയിക്കുമ്പോൾ പ്രണയമൊഴിച്ചുള്ളതെല്ലാം തെറ്റുകളും പ്രണയം മാത്രം ശരിയുമാകണം...... പ്രണയിക്കുമ്പോൾ പ്രണയത്തിലേക്ക് ജനിക്കുകയും  പ്രണയമൊഴിച്ചുള്ള ലോകത്തിൽ നിന്ന് മരിക്കുകയും ചെയ്യണം. 

ഒടുവിൽ ...പ്രണയിക്കുമ്പോൾ എന്തിന്റെയൊക്കെയോ പേരിൽ പ്രണയം അവസാനിപ്പിക്കാനും ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാനുമുള്ള അവകാശവും എല്ലാവർക്കുമുണ്ട്...എല്ലാവര്ക്കും...തീർച്ചയായും ഉണ്ട് 

പക്ഷെ അപ്പോൾ ......

നമ്മൾ നമ്മളെ തന്നെ പകുത്തു കൊടുത്ത നിമിഷങ്ങൾ , നമ്മൾ ലോകത്തോട് മുഴുവൻ വെല്ലുവിളിച്ചു ചെയ്ത സ്നേഹ പ്രകടനങ്ങൾ, നമ്മൾ പ്രണയമാണ് സർവ്വതിലും വലുതെന്നു അടിവരെയിട്ടുകൊണ്ട് ആവർത്തിച്ചു ചുംബിച്ച കവിൾത്തടങ്ങൾ, നമ്മൾ പ്രണയത്തിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ട അടിവയറ്റിലെ ചൂടും ചൂരും ഇതൊക്കെയും ...ഇതൊക്കെയും നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വം തന്നെയാണെന്ന്  മറന്നു പോകുന്നുവെങ്കിൽ ... ഒരൊറ്റ നശിച്ച നിമിഷത്തെ തോന്നലിനു നിങ്ങളുടെ മുഴുവൻ പ്രണയത്തെയും ലോകത്തിന്റെ വെറും ആസക്തിക്കു ചുമ്മാതങ്ങു വിറ്റു കളയുന്നെങ്കിൽ , ഇതൊക്കെയും നമ്മുടെ വെറും വെറും ഭൂതകാലമാണെന്നു വിചാരിച്ചു ലോകത്തിനു പകുത്തു കൊടുത്തെങ്കിൽ, നമ്മൾ വെറും തോൽവികളല്ല, ലോക തോൽവികൾ ആണ്. പ്രണയം നശിച്ചതിന്റെ  പേരിൽ  ആണിനെ നാണംകെടുത്താൻ ഒരു പെണ്ണും തുനിയാത്തതു ആണിന് നാണോം മാനോം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ആണോ അതോ പെണ്ണിന് അല്മഭിമാനം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണോ ?

അറിയില്ല . പക്ഷെ ഒന്നറിയാം.... ലോകത്തെ ഏറ്റവും കൊടിയ  ചതിയുടെ കഥകൾ അറിയാൻ ലോക ക്ലാസിക് കഥകൾ വായിക്കേണ്ട, അനശ്വര കവിതകളോ നോവലുകളോ വായിക്കേണ്ട ...ഒന്നും വായിക്കേണ്ട ...ഒരു രണ്ടു നിമിഷത്തേക്ക് ഏതെങ്കിലും ഒരു പോൺ സൈറ്റ് ഇൽ ഒന്ന് കേറി നോക്കിയാൽ മതി...വഞ്ചനയുടെ, കൊടും ചതിയുടെ വീഡിയോ ബൈറ്റ്കൾ കുന്നുകൂടി കിടപ്പുണ്ടാകും അവിടെ. അവനവന്റെ ഐഡന്റിറ്റി അതി വിദഗ്ദ്ധമായി ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്, പ്രണയിച്ചവളെ.... കടലോളം സ്നേഹിച്ചവളെ.... ഒരുളുപ്പുമില്ലാതെ ലോകത്തിനൊറ്റു കൊടുക്കുന്ന മൃഗങ്ങളെ കാണാം...ഇനിയൊന്നും പറയാനില്ല 

വാൽ : ഇത് വായിച്ചിട്ടു ആർക്കേലും വിഷമം തോന്നിയാൽ അത് എനിക്ക് പുല്ലാണ് ...അത്  മാത്രമല്ല ...!%%@@ **&%$ ആണെനിക്ക് 

ചില അർത്ഥ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ *

 

നിഷ്പ്രയാസം - നീ ഇല്ലാതെ വല്യപ്രയാസം 

നിസ്വാർത്ഥം - നീ ഇല്ലതെല്ലാം സ്വാർത്ഥം 

നിർവികാരം -നീ ഇല്ലാതെന്തു വികാരം 

നീരസം - നീയില്ലാതെന്തു രസം 

അങ്ങനെ എത്രയെത്ര നീ ....

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ, നീയാണ് ശരിക്കും നീ 

ഞാനൊക്കെയെന്തു ........വെറും ഒരു ഞാൻ !!!

*മലയാളം നന്നായി അറിയുന്നവർ വായിക്കരുതെന്നു അപേക്ഷ.

 മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല , അക്ഷരത്തിനോ വാക്കിനോ അല്ല പ്രാധാന്യം ഇവിടെ മറിച്ചു  ...ഭാവ മുഖ്യം കവി തോന്നിവാസം എന്നാണല്ലോ .....

അമ്പു

കാലം ഉണ്ടായിരുന്ന കാലം

വള്ളി ചെരുപ്പിന്റെ മുഖത്തെ വട്ടപ്പൊട്ടിന്റെ കാലത്തു കാലം ,

സന്ധ്യക്ക്‌ കൃത്യമായി ഉമ്മറപ്പടിയിൽ നാമം ചൊല്ലിയിരുന്നു...

  ഉണക്കു കപ്പ  കണ്ണീരുകൂട്ടി  എരിഞ്ഞു തിന്ന കാലത്തു കാലം ,

കൽ വിളക്കിൽ തിരി തെളിക്കാൻ കാത്തു നിന്നിരുന്നു ...

കരിവിളക്കിന്റെ പുകയിൽ കരിഞ്ഞു പോയ കാലത്തു കാലം 

ഒരു കുപ്പി ഗോലി സോഡാ ലഹരിയായി പതഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു ....

കാലം പോയ കാലത്തു 

നാമം ചൊല്ലാറില്ല കാലം 

തിരികളൊന്നുമേ തെളിക്കാറില്ലാ കാലം 

ലഹരികളൊക്കെയും ലഹരികളായ കാലം 

കാലം ഇപ്പൊ കാലം മാത്രമാണ് .....

  

ഒറ്റവരി കഥ

ഞാൻ നിന്റെ അടുത്തു  സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ ആലോചിക്കാറുണ്ട് എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇത്ര നല്ല ഞാനുണ്ടോ എന്ന് ...അത് നീ അത്ര നല്ലതായിരിക്കുന്നതു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അല്ലെ ?

വാൽ : copy റൈറ്റ് ഉണ്ട് ...എനിക്കല്ല ...ആർക്കാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ പറയില്ല , എത്ര ചോദിച്ചാലും പറയില്ല ☺️

കാലം

ആത്മ കഥ എന്നു വേണമെങ്കിൽ പറയാവുന്ന "എന്റെ കഥ " എഴുതുമ്പോൾ മാധവികുട്ടി 40 വയസ്സ് തികച്ചിട്ടില്ല  എന്ന് തോന്നുന്നു. കാലം, സമയമനുവദിച്ചു തരുമോയെന്ന ആകുലതയിൽ അവരെഴുതിയതാണത് . അവരോടുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമാനം അവർ കാലത്തോട് കാണിച്ച ആ ബഹുമാനമാണ് .'സഫലമീ യാത്ര' എഴുതിയ കക്കാടും 'നന്ദി' എഴുതിയ സുഗതകുമാരി ടീച്ചറും കാലത്തോട് കാണിച്ച ബഹുമാനമുണ്ട് ആ കവിതകളിൽ നിറയെ .

......'വരും കൊല്ലം ആരെന്നും എന്തെന്നുമാർക്കറിയാം '... ആ വരികളിലെത്ര, എത്ര കാലുഷ്യങ്ങൾ ഉരുകിയൊലിച്ചു പോയി ...സത്യമായും ...കവിയുടെ പുണ്യം കവിതയുടെയും .കവിതയെ പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോളാണ് പണ്ടൊരിക്കൽ ആരുമറിയാതെ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്തു മാതൃഭൂമി യുടെ കോളേജ് പംക്തിയിൽ ഒരക്രമം കാണിച്ചു . ആരുമറിയാതെ ഒരു സാധനം (കവിതയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ അത് അപരാധമാകും ) എഴുതി അയച്ചു . ആരോടും പറഞ്ഞില്ല ആരോടും . അഥവാ മഹാത്ഭുതം സംഭവിച്ചാൽ എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിക്കാമെന്നും മാറ്റുമോർത്തു ഒരുപാടു കോള്മയിര് കൊണ്ടു മനസ്സിൽ . അതെ സമയം  തന്നെ എന്റെ ഒരു നിലവാരം എനിക്കറിയാവുന്ന കൊണ്ട് അയച്ച സംഭവം തിരിച്ചു വരുമെന്നു പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ . വെട്ടി തിരുത്തി ഭാവിയിലേക്ക് ഉള്ള ആശംസകളോടെ അത് തിരിച്ചു വന്നു . അവർ തന്ന ആശംസ കുറച്ചൊരു സമാധാനം തന്നെങ്കിലും ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ എന്നെ കടലെടുത്തു .പുറംലോകം അറിയാത്ത ആ മഹാ രഹസ്യം ഇന്നിവിടെ നഗ്നനാക്കപ്പെട്ടു ....പറഞ്ഞു വന്നത് കാലത്തേ പറ്റിയാണ് . കാലം കാണിച്ച ഔദാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു ഇടയ്ക്കിടക്ക് ആലോചന വരും .

മലമ്പുഴ ഡാം കണ്ടു തിരിച്ചു വരുന്ന 11 വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടി  സൈഡ് സീറ്റിൽ മഴ കൊണ്ട് ബസ്സിൽ രാപ്പാടി കേഴുന്നുവോ എന്ന് പാട്ടു കേട്ടപ്പോൾ വെറുതെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി ...അന്ന് കരുതി പാട്ടുള്ള ഒരു വണ്ടി സ്വയം മഴയത്തു ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിലും വലിയ സൗഭാഗ്യം ഇല്ലാന്ന് ...കാലം ഒരുപാടു കാരുണ്യം കാണിച്ചു , എംസി റോഡ് ഇൽ കണ്ണ് കാണാനാകാത്ത മഴയത്തു വഴിയരികിൽ കാലത്തിന്റെ ഔദാര്യം ഞാൻ ഓർമ്മിച്ചു ....

സ്വന്തത്തിലുള്ള ചില മുതിർന്ന കുട്ടികളുടെ പാകമല്ലാത്ത ഉടുപ്പുകൾ മാത്രം സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്ന കാലത്തു പാകമുള്ള ഒരുടുപ്പ് വലിയ സ്വപ്നം ആയിരുന്നൊരു കാലം . കാലം സൗമനസ്യം കാണിച്ചത് കൊണ്ട് കറങ്ങുന്ന പടിക്കട്ടുകളിൽ  നിന്ന് കയ്യിൽ വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളുമായി ഞെളിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ ചന്ദ്രലേഖയിലെ  ശ്രീനിവാസന്റെ കഥാപാത്രത്തിന് എന്റെ മുഖമുണ്ടായിരുന്നത് ഓർമ്മ വരും . കുല പഴുപ്പിക്കാൻ ചാക്കിൽ കെട്ടി വെച്ച നാളുകൾ ജയിക്കാനെനിക്ക് അവസരം തന്ന കാലമേ നന്ദി .

കാലത്തിന്റെ വലിയ ഔദാര്യങ്ങൾ ഒരുളുപ്പുമില്ലാതെ വാങ്ങിയതുകൊണ്ടാകും കാലുഷ്യമല്ല നമ്മുടെ ഭാഷയാകേണ്ടതെന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട് . കാലുഷ്യമില്ലാത്ത മനസ്സിന് കനം തീരെ ഇല്ലാതാകുമെന്നും . അങ്ങനെ തീരെ കനമില്ലാതെയാകുമ്പോൾ നമുക്ക് പ്രകൃതിയുടെ വചനങ്ങൾ കേൾക്കാമെന്നുമാണ് അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളത് . തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട , ഓഷോയോ കൃഷ്ണമൂർത്തിയോ ജിബ്രാനോ റൂമിയോ ഒന്നുമല്ല ...പ്രതിഭാസങ്ങളായിരുന്നവർ അവർ . ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ച സീൻ വളരെ ചെറുതാണ് വളരെ വളരെ ചെറുത് . അതിത്രയെ ഉള്ളു . എപ്പോളെങ്കിലും സമയം കിട്ടുമ്പോൾ , തിരക്കൊഴിഞ്ഞ നേരത്തു , ജനലരികത്തിരിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ വാതിൽ പടിയിലിരുന്നു വെളിയിലേക്കു നോക്കുക . മഴയാകട്ടെ വെയിലാകട്ടെ , വെളിയിലേക്ക് നോക്കുക .
ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ആലോചിക്കാതെ ,
കൂട്ടുകാരെ ഓർക്കാതെ ...
ചെയ്തു പോയ കാര്യങ്ങളോർക്കാതെ ...
വരാനിരിക്കുന്നതോർക്കാതെ ...
നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുപോലുമോർക്കാതെ ....
ഒന്നുമൊന്നും ഓർക്കാതെ പ്രകൃതി കണ്ട് എത്ര നേരമിരിക്കാമെന്നു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ . ഇല്ലെങ്കിൽ ,പറ്റിയാലോന്നു നോക്കണം . സത്യമായും ചില കുഞ്ഞു വെളിപാടുകൾ നമ്മളെ തേടിയെത്തും. ഇനിയെത്തിയില്ലെങ്കിൽ അതിനർദ്ധം ഒരുപാടു ഭാരപ്പെട്ടത് എന്തൊക്കെയോ ഉള്ളിലുണ്ടെന്നാണ് . ഇറക്കി വെയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ട് . എന്റെ കാര്യം അത്രക്ക് മെച്ചമല്ല എന്നാലും  അത്രയ്ക്ക് മോശവുമല്ല . സമയം കിട്ടിയാൽ 5 മിനിറ്റ് കൊണ്ട് റിസൾട്ട് അറിയാവുന്ന ഒരു ചെറിയ പരിപാടിയാണ് . മൗനത്തിൽ നാം എപ്പോളും സഞ്ചരിക്കുന്നത് അകത്തേക്കാണല്ലോ . ഉള്ളിലേക്ക് എത്ര സഞ്ചരിക്കുന്നോ അപ്പോളെല്ലാം നാം നമ്മുടെ ഊച്ചാളിതരങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കും തിരശീലയിലെന്ന പോലെ .ജാള്യതയില്ലാതെ കാണാം കാരണം നമ്മളൊക്കെ വെറും ദുർബലരായ മനുഷ്യരല്ലേ ...

അവസാന വാചകം കടമാണ് . പക്ഷെ കടം പറയുന്നില്ല . ഞാൻ പറയാൻ കണ്ടു പിടിക്കുന്നതൊക്കെയും മുൻപേ പറഞ്ഞ രഞ്ജിത് ഭായ് , നിങ്ങളോടെന്തു പറയാൻ ...നന്ദി കാലത്തിനും രഞ്ജിത്തിനും പിന്നെ നിനക്കും .

അതിജീവനം

മഴ മേഘങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങിവന്നു നമുക്ക് ചങ്ങാത്തം തരുന്ന കിഴക്കൻ മലയിലെ ബാല്യത്തിൽ നമ്മുടെ ഉറ്റ ചങ്ങാതി ഒരു വള്ളുവനാട്ടുകാരൻ ആയിരുന്നു , എം ടി വാസുദേവൻ നായർ . അയാൾ മാത്രമാണ് നമുക്ക് വേണ്ടി സംസാരിച്ചത് . അയാളെ വായിക്കുന്നതിൽ പരം മറ്റൊരു ആനന്ദമില്ലാത്ത കാലങ്ങളിൽ കണ്ട ഏറ്റവും മികച്ച സ്വപ്നമായിരുന്നു എഴുതാനറിയുന്ന ആളാകുക എന്നത് ( എഴുത്തുകാരൻ എന്ന വാക്കിനോടുള്ള ഭയം ഈ ജന്മം തീരില്ല ). മലവെള്ളം സ്വപ്നം കണ്ടുണങ്ങി പോയ പുഴകളെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകളായിരുന്നു അയാൾ പറഞ്ഞതത്രയും എന്നെനിക്കു തോന്നിയിട്ടുണ്ട് . വറുതിയും സമൃദ്ധിയും ജീവിതത്തിൽ വന്നു കയറുന്നത് ആരുടേയും സമ്മതമില്ലാതെ ആണെന്ന് ആ കഥകൾ അന്നേ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ജീവിതം എന്താകണമെന്നോ എങ്ങനെയാകണമെന്നോ ആലോചിക്കുന്നത് മണ്ടത്തരമാകുമെന്നു ഞാൻ കണക്കു കൂട്ടി .
ആസ്ട്രോ ഫിസിക്സ്‌സിൽ  പ്രബന്ധം എഴുതി ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയത്തിൽ അധ്യാപകനായ രവിയായിരുന്നു ഗുരു (അന്നും ഇന്നും ). ആഢംബരങ്ങളുടെ അശ്ലീലങ്ങളെ കുറിച്ചും മിതത്വത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും മനസ്സിലുള്ള ധാരണകൾ ജീവിതം പലപ്പോളായി ഊട്ടിഉറപ്പിച്ചു തന്നു . അന്നത്തിനു വേണ്ടി എഴുതാനറിയുന്ന ആളാകണമെന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നു . പ്രാർത്ഥന ഫലിച്ചു . കാലം എനിക്കങ്ങനെ തന്നെ ഔദാര്യം ചെയ്തു തന്നു.എഴുതേണ്ടത് റിസർച്ച് പേപ്പർ ആയിപോയി എന്നു മാത്രം .പല കാലങ്ങളിൽ കാലം വെച്ച് നീട്ടിയ എല്ലാത്തിനോടും ഉവ്വെന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു ശീലിച്ചൊടുവിൽ അർഹിക്കുന്നതിലും ഒരുപാടു അപ്പുറം , കഴിവിനും ഒരുപാടു ദൂരെ ,കാലം നമ്മളെ  കൊണ്ടെത്തിക്കുമ്പോൾ മുന്നോട്ട് തുഴഞ്ഞേ പറ്റൂ എന്നുള്ള ആകുലതയിലാണിപ്പോ ജീവിതമുള്ളത് എന്ന് തോന്നാറുണ്ട് . നമ്മൾ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കാത്ത ,അർഹിക്കാത്ത ഭൂമികയിൽ കയ്യിട്ടടിക്കുമ്പോളൊക്കെയും എനിക്കാ പുഴ ഓർമ്മ വരും . മലവെള്ളം സ്വപ്നം കണ്ടുണങ്ങിപോയ പാവം പുഴ.
ഒന്നും തിരുത്തേണ്ടതില്ല എന്നും തിരുത്തപ്പെടേണ്ടത് കാലം തിരുത്തുമെന്നുമുള്ള വിശ്വാസമാണെന്നുമുള്ളത് . ഒരുപാടു കഷ്ടപ്പെട്ടാണെങ്കിലും പലയിടത്തും അത് നടപ്പാക്കാറുമുണ്ട് . തെറ്റിദ്ധാരണകൾ ആണെന്നുറപ്പുള്ള സംഗതികൾ പോലും അറിയില്ലയെന്നോ, ആണോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു ഒഴിയാറുണ്ട് . അറിയാതെങ്കിലും ഞാൻ എഴുതും എന്ന് ധരിച്ചു പോയവരോടും ആ ഒരു നിലയെ സത്യത്തിൽ ഉള്ളു . ഇതൊന്നും എഴുത്തായി കൂട്ടരുത് . ജീവിതം വെച്ചു നീട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള , മലയാളത്തോടുള്ള ആസക്തിയാണ് . ആ ആസക്തിയോടുള്ള പാഴ്‌വേലകളിൽ മാത്രമാണ് ഇന്നും എനിക്ക് ആത്മാവ് ഉള്ളു . മറ്റെല്ലാം എല്ലാം നിലയില്ലാക്കയത്തിൽ വീണവന്റെ ജീവന്മരണ പോരാട്ടം മാത്രമാണ്... വെറും നിലവിളികൾ മാത്രമാണ് ...

മരിക്കുന്നതിനു മുൻപേ എം പി വിരേന്ദ്ര കുമാറിനോട് ചോദിയ്ക്കാൻ രഞ്ജിത്ത് കുറിച്ച ചോദ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാമത്തേത് “ എനിക്ക് താങ്കളെ അറിയില്ല , ആരാണ് താങ്കൾ “ എന്നാണ് . അതുവായിച്ച നിമിഷം ഓർമ്മ വന്നതൊക്കെ ഇവിടെയിപ്പോ എഴുതി എന്നേയുള്ളു . നിങ്ങൾക്കു എളുപ്പത്തിൽ എന്നോട് ക്ഷമിക്കാവുന്നതേയുള്ളു എന്നോർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നിർത്തുന്നു .

ടൈറ്റിൽ ഇല്ല ....

വായന എന്ന് പറയുന്നത് എഴുതുന്നത് പോലെ തന്നെ സർഗ്ഗാല്മകമായ ഒന്നാണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത് ആനന്ദിന്റെ ഒരു ആമുഖത്തിൽ നിന്നാണ് . അതെങ്ങനെയെന്ന് അന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല പക്ഷെ , നമ്മുടെ മനസ്സിൽ നമ്മൾക്ക് പോലുമറിയാത്ത സമസ്യകൾ ഉണ്ടെന്നും അവയ്ക്കുത്തരങ്ങൾ കിട്ടുമെന്നും ചില പുസ്തകങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ അതിലെ ചില വാക്യങ്ങൾ , വാചകങ്ങൾ നമുക്ക് പറഞ്ഞു തരും . പക്ഷെ ഒരു കാര്യമുള്ളത് ആ ഒരു പുസ്തകത്തിലേക്ക് , ആ ഒരു വാചകത്തിലേക്കു നമുക്കുള്ള ദൂരമാണ് . അത് ചിലപ്പോൾ ദാഹജലമില്ലാതെ ഒരു മരുഭൂമി താണ്ടിയെത്തി ഒരു കിണർ കാണുംപോലെയാകാം . മറിച്ചു ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ  സൈക്കിൾ ദൂരമേ ഉണ്ടാകു .
        86 ആം വയസ്സിൽ എഴുത്തിന്റെ ഗിരി ശൃംഗങ്ങൾ കീഴടക്കിയ നമ്മുടെ എം ടി പറയുന്നത് എഴുത്തുകാരനാണെന്നു പറയാനുള്ള ധൈര്യം ഇപ്പോളും തനിക്കില്ല എന്നാണ് .  എഴുതുന്നതും അത് വായിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത്‌ ( ഒരാൾ ആണെങ്കിൽ പോലും ) നമുക്ക് തരുന്ന കനപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്തം അതിന്റെയെല്ലാ അർഥത്തിലും നമുക്കാ പറഞ്ഞതിൽ വായിച്ചെടുക്കാം . ഇതൊക്കെയും ,ഒരു വാക്കു നമ്മൾ എഴുതിയത് മറ്റൊരാൾക്ക് അയക്കുംമ്പോൾ മനസ്സിലിങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു കത്തി നിൽക്കുമെന്ന് മാത്രമല്ല വേറെയുമുണ്ട് കാര്യം . നമ്മൾ എഴുതുന്നതു വായിച്ചിട്ട് ഒരിത്തിരി ഒരു ഉറുമ്പിന്റെ കിണ്ണാമണിയോളം ഇരുട്ടെങ്കിലും ആരുടെയെങ്കിലും മനസ്സിൽ ഉണ്ടായാൽ പിന്നെ ... പിന്നെ നീലകണ്ഠന്റെ മരണമാണ് . അതാണ് സീൻ .

എഴുത്തിൽ കാവ്യശൈലിയോട് അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ഗദ്യഭാഷയുള്ള എം ടി യെ കുറിച്ചോ തവള , പാറ്റ പ്രാണി വർഗങ്ങളെ വരെ കൂട്ട് പിടിക്കുന്ന സഖറിയൻ ശൈലിയെ പറ്റിയൊക്കെ ഘോരം ഘോരം വായിച്ചാലും മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പത്തു ചെറു കഥകളെക്കുറിച്ചു തലകുത്തി നിന്ന് വാദ പ്രതിവാദങ്ങൾ മനസ്സിലുണ്ടെങ്കിലും , നമ്മൾ എഴുതിയത് വായിക്കുന്നൊരാൾ ഒരു  അല്ലലുമില്ലാതെ , മുഖത്തൊരു കുഞ്ഞി ചിരിയോടെ ഒരു കുട്ടി സൈക്കിൾ യാത്ര നടത്തിയിട്ട് ഒരു ചെറിയ മരത്തണലിൽ ഇരുന്ന തോന്നലുണ്ടായാൽ അത് മതി നമ്മുടെ ജന്മം സഫലമാണ് ( ഒരു കട്ട ക്ളീഷേ പ്രയോഗമാണിത് എന്നറിഞ്ഞിട്ടു തന്നെയാണ് അത് പറഞ്ഞത് കാരണം ...അതിനു പകരം മറ്റൊന്നില്ല )അത് കൊണ്ട് നമ്മൾ എപ്പോളും കാണുന്നത് വായിക്കുന്നവരെയാണ് . ഒരു ഭീകരനായ അദ്ധ്യാപകന്റെ മുൻപിൽ പേടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സുണ്ടല്ലോ നമുക്കുത്തരം അറിയാമെങ്കിലും അത് ശരിയുത്തരമാണെന്നു നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിലും നമുക്കൊരു ശങ്ക ബാക്കിയുണ്ട് . ആ ശങ്കയോടെയാണ് നമ്മൾ എഴുതിയത് പങ്കു വെയ്ക്കുന്നത് .അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് ഒരൊറ്റ send ബട്ടൺ ഇൽ ഭൂമിമലയാളം മുഴുവൻ കറങ്ങാനുള്ള ദൂരെയുള്ള ചില അന്യഗ്രഹങ്ങളിലേക്കുള്ള ലൈസൻസ് കാലം നമുക്കെല്ലാം അനുവദിച്ചിട്ടും മനഃപൂർവ്വം ആ ലൈസൻസ് എടുക്കാതെ, അടുത്തുള്ള  , വളരെ അടുത്തുള്ള ചില മഴവില്ലുകളിലേക്കു മാത്രം  കറങ്ങിയിട്ട് ഞാൻ  ചുമ്മാ ഹാപ്പി ആയിട്ടിരിക്കുന്നത് .

ദുർഗ്രാഹ്യമായതൊന്നും ഒരു കാലത്തും നമ്മളെ ആവേശിക്കുന്നില്ല ഒരു തരത്തിലും നമുക്ക് വഴി കാട്ടുന്നുമില്ല . വെറുതെ വെറും ചുമ്മ ബഷീർ നെ കേൾക്കു , ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള ഭാഷയിൽ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽ തന്നെ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് കുഞ്ഞു വെളിച്ചം കടത്തി വിടുന്ന മന്ത്രവാദി ആയിരുന്നു അങ്ങേരു  ... സമാധാനം കിട്ടാൻ ലോകത്തെല്ലാവർക്കും വരട്ടു ചൊറി വരണം എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ നിർമ്മമതയ്ക്കപ്പുറം ആ ഒരൊറ്റ വാചകത്തിലെ തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ , ദർശനത്തിന്റെ അടരുകൾ എത്ര മാറ്റിയാലും തീരില്ല എന്ന് മനസ്സിലായാൽ നമുക്കൊരിക്കലും ബ്രഹ്മാണ്ഡ ബുദ്ധിജീവി ലേഖനങ്ങളെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളാൻ ഒരു മടിയുമുണ്ടാകില്ലെന്നെനിക്കു ഉറപ്പാണ് .വിജയനും ബഷീറും വി കെ എന്നും കഴിഞ്ഞിട്ടേ മലയാളം എന്നെഴുതാൻ പോലും പറ്റുമെന്നുറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു യാഥാസ്ഥിതികനായി കാലം എന്നെ കണക്കു കൂട്ടിയാളെനിക്ക് പുല്ലാണ് . സംശയ നിവാരണത്തിന് വേണ്ടി പോലും ഒരു പുസ്തകം നോക്കിയിട്ടോ ഒരു ഗൂഗിൾ സേർച്ച് ചെയ്തിട്ടോ ഒരു വാക്കെങ്കിലും എഴുതേണ്ടി വരുന്നത് നമ്മുടെ തോൽ‌വിയിൽ കുറഞ്ഞതൊന്നുമല്ല എന്നുള്ളത് മാത്രമല്ല , അവനവന്റെ ജീവിതത്തോളം exclusive ആയിട്ട് ...അത്രയ്ക്കും അനന്യമായിട്ടു  കൊടുക്കാൻ സ്വന്തം അസ്തിത്വതേക്കാൾ വലുതൊന്നുമില്ലന്നു സത്യമായും എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു (മാർട്ടിൻ സ്‌കോസ്‌സി എന്നോട് പൊറുക്കട്ടെ )

അക്ഷരങ്ങൾ ചേർത്തുവെച്ചു , വാക്കുകൾ ചേർത്ത് വെച്ചുണ്ടാക്കിയ വാക്യങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്ന ചില മന്ത്രിക നിമിഷങ്ങളുണ്ട് ,...ആയിരം കൊടുംകാറ്റുകളെ ചങ്ങലക്കിട്ടു നടക്കുന്ന ദേവാ ...ഇത് കർമ്മ പരമ്പരയുടെ സ്നേഹ രഹിതമായ കഥയാണ് ....അങ്ങനെയങ്ങനെയുള്ള  നൂറുകണക്കിന് നിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മയിലാണ് നമ്മൾ പലപ്പോളും ജീവിതം കൊഞ്ഞനം കുത്തുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് പോടാപ്പാ എന്ന് പറയാനുള്ള ചങ്കൂറ്റം കാണിക്കുന്നത് .അത്യഗ്രഹത്തിന്റെ പരകോടിയിൽ ആണെങ്കിൽ കുടി ,അത്തരം നിമിഷങ്ങൾ നമ്മുടെ വിരൽത്തുമ്പിനെയും അനുഗ്രഹിക്കുമോ എന്നുള്ള ഒരു തരം അന്ധാളിപ്പ് കലർന്ന വികല ശ്രമങ്ങൾ , പാഴ് വേലകൾ ഒക്കെയും കാലങ്ങളായി എന്നോടൊപ്പമുണ്ട് . സ്നേഹത്തിന്റെ പുറത്തുള്ള കാരുണ്യത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളിൽ നിങ്ങളൊക്കെയും പകരുന്ന ചില സന്ദേശങ്ങളിൽ, ആ നിമിഷങ്ങളുണ്ടായി എന്ന് കള്ളമായിട്ടെങ്കിലും എന്നോട് പറഞ്ഞതാണ് ഇത് വരെയുള്ളതിൽ , എന്ന് വെച്ചാൽ 34 വർഷങ്ങളിൽ തന്നെ ഉള്ളതിൽ വെച്ചുള്ള കളർ പടങ്ങളിൽ ചിലതു എന്നുള്ളത് പ്രപഞ്ച സത്യം .  അതിന്റെയൊരു ത്രില്ല് പൊയ്പ്പോകാതിരിക്കാൻ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഒരു ബഹുമാനമുണ്ട് , ഭയമുണ്ട് , പങ്കപ്പാടുണ്ട് , ആശങ്കയുമുണ്ട് , അത് കൊണ്ടാണെപ്പോളും ഞാൻ എഴുതുന്നത്  ഒരു പേജിൽ കവിയാത്തതെന്നാണ് സത്യം .

നമ്മളൊരു ശരിയാണെന്ന്‌ അല്ലെങ്കിൽ കുറഞ്ഞ പക്ഷം  നമ്മളൊരു തെറ്റല്ല എന്ന് നമുക്കുള്ള തെളിവുകളാണ് , എഴുതിയത്  കുറഞ്ഞു പോയെന്നു നമ്മോടു പറയുന്നവർ . ഒരു തരത്തിൽ നമ്മുടെ തന്നെ ബോധ്യങ്ങളാണ് അവർ . അവരോടെനിക്കൊരിക്കലും തർക്കങ്ങളില്ല , പരാതികളില്ല , ഒന്നുമില്ല ... സമരസപ്പെടലുകൾ മാത്രമേയുള്ളു . എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത വിധം ഖസാക്ക് വായിച്ച , പാത്തുമ്മയുടെ ആട് വായിച്ച ഒരുവന് ജീവിതം വെച്ച് നീട്ടുന്ന കനിവിന്റെ നിറഞ്ഞ ബോധ്യങ്ങളാണ് അങ്ങനെയുള്ളവർ ...നിങ്ങൾ ....

നോട്ട് : ചെങ്ങന്നൂര് ഉള്ള ഒരു ആശുപത്രിയുടെ ഓപ്പറേഷൻ തീയേറ്ററിന് മുമ്പിലൂടെ സിഗെരട്ടു വലികക്കാതെ  പണ്ടു 2015 ഇൽ ഉലാത്തിയതിന്റെ അത്രയ്ക്കുണ്ട് ടെൻഷൻ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ തള്ളാണെന്നു പറയും പക്ഷെ രണ്ടക്ഷരം ഇങ്ങനെ പങ്കു വെച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കാത്തിരുപ്പുണ്ടല്ലോ ...അത് ....ഊഫ്ഫ്‌ ....