വായിച്ച കാലം

 നല്ല തലക്കെട്ട് അല്ലെ...എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു.

വായിച്ച കാലം,

നന്നായി വായിച്ചിരുന്ന കാലത്തു....നന്നായി വായിച്ചിരുന്ന കാലത്തു "നന്നായി വായിക്കുമെന്ന് " പറയാൻ പേടിയായിരുന്നു.. അതായിരുന്നു ഒറ്റ വാക്കിൽ ആ കാലം...(ഇന്നിപ്പോ അങ്ങനെ പറയാമെന്നു ആയതിനു കാരണം മനസ്സിലായിക്കാണുമല്ലോ ). 

വായിക്കും തോറും നമ്മൾ കുഞ്ഞായി കുഞ്ഞായി വരുമെന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്...അറിവിന്റെ കാര്യത്തിൽ കുഞ്ഞായി വരുമെന്ന്...കാരണം അറിയാത്തതു എന്തൊക്കെയാണെന്നുള്ള ബോധ്യം വായിക്കും തോറും കൂടി കൂടി വരും...

വായനയുടെ അടിമയായ ആ കാലത്തു, നമ്മെ തേടി വരുന്ന, നമുക്കായി സ്വന്തമാക്കുന്ന , പകിട്ടുള്ള എന്തിനോടും നമുക്കൊരു അസഹിഷ്ണുത ഉള്ളാലെ തോന്നി തുടങ്ങുമെന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്... മറിച്ചു, ഏതു തരത്തിലുള്ള ഇല്ലായ്മകളും  പലപ്പോഴും ഭൂഷണങ്ങൾ ആയിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്... ഒന്നിനോടും പുച്ഛമില്ല...ഒന്നിനോടും...ഇനി അഥവാ അങ്ങനെ തോന്നിയാൽ ഉടനെ അതിന്റെ മറു ചിന്തയും നമുക്ക് സ്വന്തമാണ്... ഒരുദാഹരണത്തിനു,  ആൾക്കാരെ ഒരുപാട് പറ്റിച്ചു, കാശുണ്ടാക്കിയ ഒരാൾ (എന്ന് പൊതു സമൂഹം വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാൾ ) നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ചുമ്മാ പൊങ്ങച്ചം ( പൊതു സമൂഹം പൊങ്ങച്ചം എന്നുദ്ദേശിക്കുന്നതു എന്തോ അത്) അടിക്കുന്നു എന്നിരിക്കട്ടെ ,  നമ്മൾ പെട്ടന്ന് ആയാളും ഞാനും മരിച്ചു കഴിഞ്ഞുള്ള ഒരു നിമിഷത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.....അപ്പോൾ ..."ഇത് കർമ്മ പരമ്പരയുടെ സ്നേഹ രഹിതമായ കഥയാണ് " കുറച്ചു പൊങ്ങച്ചം കേട്ട് കളയാം എന്ന് നമുക്കങ്ങു തോന്നും....ആടാറു പരിപാടിയാണ് അത്....

ആ കാലത്തു മാത്രമേ നമുക്ക് വെയിലിന്റെ ആഴമറിയാനും മഴയുടെ നിറമറിയാനും കടലിന്റെ മുഖം കാണാനും സാധിക്കൂ ....

note : -ആ കാലത്തു മാത്രമേ ചിരിക്കുമ്പോൾ ശരിക്കും ചിരിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടുള്ളു.

ചിലർ

 ചിലരുണ്ട് 

സീബ്ര യുടെ പുറത്തു വഴി മുറിച്ചിട്ടും 

പോത്തിന്റെ പുറത്തു പോകേണ്ടി വന്നവർ 

ചിലരുണ്ട് 

ഒരു കത്തി പോലും കാണാതെ 

ഒരു കുത്തു വാക്കിൽ തീർന്നു പോയവർ 

ചിലരുണ്ട് 

കൂടെ നിന്നൊരുപാട് ചിരിച്ചിട്ട് 

ഒരു തമാശയിൽ നില തെറ്റിയവർ 

ചിലരുണ്ട് 

കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു  തോർന്നിട്ടും 

ഒരു കുഞ്ഞു ചിരിയിൽ അലിയുന്നവർ 

ചിലരുണ്ട് 

നിന്റേതായിരുന്നിട്ടും 

നിന്റേതല്ലാതായവർ 

മനുഷ്യത്വം

 If you have the choice between being right and being kind, choose being kind” (Dr. Wayne W. Dyer)

ഇത് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട വാക്യങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമല്ല ... ജീവിതം പലപ്പോളും എന്നോട് പറയാൻ ശ്രമിച്ച , എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച കാര്യമാണ് എന്നതാണ് സത്യം. നഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചു, വരും വരായ്കകളെക്കുറിച്ചു ആലോചിച്ചു തല പുണ്ണാക്കിയിട്ടാണെങ്കിലും ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ കനിവോടെ ചെയ്യാനാണ് ശ്രമിച്ചത്...പിന്നീട് പക്ഷെ എനിക്ക് നല്ല വൃത്തിയായി മനസ്സിലായി, എല്ലാ നഷ്ടങ്ങൾക്കും അപ്പുറം വലിയ ലാഭങ്ങൾ ആണ് അന്നത്തെ ആ കനിവിന്റെ നിക്ഷേപങ്ങൾ സമാഹരിച്ചു തന്നത് എന്ന്. 'ശരി' എന്ന് പറയുന്നത് എന്തൊക്കെ ആണെങ്കിലും കുറച്ചൊക്കെ ആപേക്ഷികം ആകുമ്പോൾ തന്നെയും, കനിവുണ്ടാകുക എന്നുള്ളത് അത്രയ്ക്ക് അപേക്ഷികമല്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. 

അതുപോലെ തന്നെ തോന്നിയിട്ടുള്ള ഒരു കാര്യമാണ് 'പ്രതിഭ ' ആണോ മനുഷ്യത്വമാണോ വലുതെന്നു...തീർച്ചയായും മനുഷ്യത്വം ആണ് എനിക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടത്. പ്രതിഭയുടെ ധരാളിത്തം കൊണ്ട് ആളുകൾ ചിലപ്പോൾ അമ്പരപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്..ഒരിക്കലും ഒരിറ്റു സ്നേഹം നമുക്കവരോട് (എനിയ്കവരോട്) തോന്നാതെ പോയതിൽ ഒരു കുറ്റബോധവുമില്ല. മറിച്ചു മനുഷ്യത്വം ഒരു സ്പൂണിൽ എങ്കിലും കോരി കൊടുത്തവർ നമ്മളെ കരയിച്ചിട്ടുണ്ട്.നെഞ്ചു കലക്കിയിട്ടുണ്ട്.എന്റെ എല്ലാ സ്നേഹങ്ങൾക്കും ആ പക്ഷപാതം ഉണ്ടെന്നു ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. അതിൽ ഞാൻ അഹങ്കരിക്കുന്നു . കടലോളം പ്രതിഭയുള്ളവരേക്കാൾ ഒരു കൈക്കുമ്പിളിൽ എങ്കിലും കനിവുള്ളവരെ ആണെനിക്കെന്നും പഥ്യം . ജീനിയസ് ആയിരിക്കുന്നത് എന്നതിനേക്കാൾ കനിവുള്ളവനായിരിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു എളുപ്പമുള്ള പരിപാടിയേ അല്ല മറിച്ചു ,  ഇത്രമേൽ കനിവില്ലാത്ത ലോകത്തു എല്ലാത്തിനും അപ്പുറം കനിവിലും മനുഷ്യത്വത്തിലും വിശ്വസിച്ചു ജീവിക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതൊരു അസ്സാധ്യ പരിപാടി തന്നെയാണെന്ന് സമ്മതിക്കണ്ടേ.  

ഒറ്റ വാക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ മനുഷ്യത്വം ആണ് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ബ്രില്ലിയൻസ് . 

അതുകൊണ്ടു തന്നെ പേര് കേട്ട പലതിനേക്കാളും, പലരേക്കാളും  നമുക്ക് സ്നേഹം കനിവിനെ ആണ്. കനിവുള്ളവരെ ആണ്. 

വാൽ;

മാർട്ടിൻ സ്കോർസെസെ യുടെ interview കണ്ടോളു പക്ഷെ മനസ്സ് നിറയണമെങ്കിൽ എനിക്ക് നിന്നെ കേൾക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് തള്ളിയാൽ ....തള്ളിയാൽ സഹിക്ക തന്നെ ... 

മരണം

മകൾ ആണ് ചോദിക്കുന്നത് 

"അച്ഛൻ മരിക്കുമോ "

-മരിക്കുവല്ലോടാ 

"എനിക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലാകും "

-എന്ത് ?

"അച്ഛൻ മരിച്ചെന്നു ...?"

!!!!

-മധുരം കഴിക്കാത്ത , സിനിമ കാണാത്ത ഒരു കാലം വന്നാൽ അന്ന് മോള് ഉറപ്പിച്ചേക് ....

കലണ്ടർ

സാധാരണ കലണ്ടർ 

ജനുവരി , ഫെബ്രുവരി , മാർച്ച് ....

എന്റെ കലണ്ടർ 

ഡിസംബർ ആകാൻ 11 മാസം 

ഡിസംബർ ആകാൻ 10 മാസം 

ഡിസംബർ ആകാൻ 9 മാസം 

പാട്ട്

വെറുതെ ആലോചിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ, ഈ ജന്മം ഏറ്റവും കൂടുതൽ കൂട്ടിരുന്നതാരാണ് നമ്മുടെ കൂടെ എന്ന്. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് പാട്ടുകളാണ് എന്നാണ്. ഓരോ പാട്ടും അടയാളപ്പെടുത്തലുകൾ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. കാലത്തിൻറെ അടയാളപെടുത്തലുകൾ .  

പണ്ട് കുഞ്ഞുന്നാളിൽ ചീവീട് അത്ഭുതമായിരുന്നൊരു കാലം. വീട്ടിലെ കാപ്പി ചെടികളിൽ, നട്ടുച്ചക്കും  ഇരുട്ട് കൊടി കുത്തി വാഴുന്ന തൊടികളിൽ ആ കുഞ്ഞൻ ജീവി ഉണ്ടാക്കുന്ന ശബ്‌ദം എനിക്ക് മാജിക് ആയിട്ടാണ് തോന്നിയത്. ഒരു കൗതുകത്തിനു ഒരെണ്ണത്തിനെ പിടിച്ചു തീപ്പെട്ടി കൂട്ടിൽ  ഇട്ടു നോക്കി . കുറെ നേരം ആ ശബ്ദം വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു തീപ്പെട്ടി പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു നടന്നെങ്കിലും ആ കുഞ്ഞൻ എന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തി. അവൻ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല. ഞാനുണ്ടാക്കിയ തീപ്പെട്ടി കൂട്ടിലെ ഇരുട്ടിനു അവന്റെ മനസ്സിലെ ഭയത്തിന്റെ ഇരുട്ടായിരുന്നിരിക്കണം. അവനെ ഞാൻ തുറന്നു വിട്ടു അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂരിരുട്ടിലേക്ക്.

അലുവ യും മത്തിക്കറിയും പോലെ പാട്ടിൽ തുടങ്ങി ചീവീടിലെത്തി.... .പാട്ടെന്ന ഒരു ചെറിയ തീപ്പെട്ടിക്കുള്ളിൽ ആ പാട്ടു ആദ്യമായി ശ്രവിച്ച കാലമുണ്ടല്ലോ ആ  ഒരു കാലത്തേ തന്നെ ഒരു ചെറിയ ക്രോസ്സ് സെക്ഷൻ ആയി നമ്മൾ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു കൊണ്ട് നടക്കുന്നതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനത്തെ പാട്ടിന്റെ അനവധി തീപ്പെട്ടി കൂട്ടിലാണ് ഓർമ്മകളൊക്കെയും അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും ഇടയ്ക്ക് തോന്നും. അങ്ങനത്തെ എത്രയെത്ര കൂടുകളാണ് നമ്മളൊക്കെയും പേറുന്നത്... അവർ കൂട്ടിരുന്നു പോലെ ആര് കൂട്ടിരുന്നിട്ടുണ്ട് ഈ ജന്മം...പൊള്ളുമ്പോളും കുളിരുമ്പോളും കരയുമ്പോളും കോരിത്തരിക്കുമ്പോളും കൂട്ട് തന്നവർ...

പറഞ്ഞത് സത്യമല്ലേ....എത്രയെത്ര കാലങ്ങളാണ് ഓരോ പാട്ടിലും നിറച്ചു നമ്മൾ പേറി നടക്കുന്നത്... മരിച്ചാലും മറക്കില്ല എന്നുള്ള പ്രയോഗം ക്ളീഷേ അല്ലെന്നു തെളിയിക്കുന്ന ചില പാട്ടുകൾ എല്ലാവർക്കുമുണ്ടല്ലോ...

കാലം 1991 

"കണ്ണിൽ നിൻ മെയ്യിൽ ഓർമ്മ പൂവിൽ " അച്ഛന്റെ വീടിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ തുടങ്ങുന്നത് ആ പാട്ടിലാണ്....നിറയെ കാപ്പി പൂത്ത മണം ... സ്‌കൂളിൽ പോകാനുള്ള ആവലാതി..മഴ ചുമ്മാ താണ്ഡവം ആടുന്ന നാട്ടു വഴികൾ ...മലയാളം എഴുതാനറിയാത്ത ഒന്നാം ക്ലാസുകാരന്റെ മനപ്രയാസം....ആ പാട്ടെനിക്ക് ഇന്നും ഇതൊക്കെ ഓർമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...(ഇന്നലെ എന്ന ആ മൂവി ഓഡിയോ കാസ്റ്റിന്റെ പുറത്തുള്ള ചിത്രം ഇപ്പോളും ഓർമ്മയിൽ മങ്ങലേൽക്കാതെ ഇരിക്കുന്നു.)

1994 

"എന്റെ ഓർമ്മയിൽ പൂത്തു നിന്നൊരു മഞ്ഞ മന്ദാരമേ"... പല്ലവി കൾക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് വരികളുണ്ടെന്നും അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്നും എനിക്കിടയ്ക് ബോധോദയം ഉണ്ടായി. മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല , കൂടെയുള്ളവർക്ക് അറിയാത്ത എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കൂടുതൽ അറിഞ്ഞിരിക്കണമെന്നുള്ള അഹന്ത കൊണ്ടുണ്ടായതാണ് അത്...വെള്ള മന്താരം മാത്രം കണ്ട എനിക്കുണ്ടായ പാട്ടു സംബന്ധിയായ ആദ്യത്തെ സംശയം ആയിരുന്നത്‌ . ഓർമ്മകളിൽ ആ പാട്ടിനു സ്‌കൂളിന്റെ ഗന്ധമാണ്...സിസ്റ്റേഴ്സന്റെ ചിരിയുടെ നിറമാണ്. ആ പാട്ടു കേട്ടാൽ ഗ്ലോറിയാമ്മ സിസ്റ്റർ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് വിശ്വാസം വരും. അവരുടെ ചിരി കാണുമ്പോൾ ആണ് നന്മ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം എനിക്ക് മനസ്സിലായത് .....

1995 

"പാതിരാവായി നേരം പനിനീർ കുളിരമ്പിളി "...വേദന ആണ് ആ പാട്ടെനിക്കിന്നും... വേനലവധിക്ക് സ്‌കൂൾ അടച്ച ദിവസം , ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ചു വീണു  കൈ മുട്ടിന്റെ കുഴ തെറ്റി അത് ചികിൽസിക്കാൻ ചെന്ന വീട്ടിൽ സന്ധ്യക്ക്‌ റേഡിയോ പാടുന്നു... എന്നെ ചികിൽസിച്ചു ഭേദമാക്കിയ ആ അമ്മയ്ക്ക് പിന്നീടെന്നോ ഓർമ്മകൾ പിടി കൊടുക്കാതായെന്നും അവർക്ക് 101 ആം വയസ്സിലും ഓർമ്മകൾ അന്വേഷിച്ചു പ്രവിത്താനം കവലയ്ക്ക് നടന്നു പോകുന്നതും ആ പാട്ടിൻറെ തീപ്പെട്ടി കൂട്ടിലുണ്ട്.

ഇങ്ങനെ എഴുതി പോയാൽ എനിക്കിതു അവസാനിപ്പിക്കാനാവില്ല...ഹോസ്റ്റൽ റൂമിനെ കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഓർമ്മകളിൽ ഒന്ന് ആർദ്രമീ ധനുമാസ രാവുകളിൽ ഒന്നിൽ കേട്ടതാണെന്നു എനിക്കുറപ്പാണ്.അതിനു കൂട്ട് നിന്ന കൂട്ടുകാരൻ whatsapp ഇൽ , "നിന്റെ അഴകിലെ അഗ്നി രേഖയിൽ " എന്ന് ഹരിഹരൻ ഇന്ദ്രജാലം കാണിക്കുന്നത് ദുബായിൽ നിന്ന് കേട്ടിട്ട് മെസ്സേജ് ചെയ്യുമ്പോൾ...അവനോടൊത്തു , കടം മേടിച്ച ടേപ്പ് റെക്കോർഡറും ജി വേണുഗോപാലിന്റെ ശബ്ദവും കോളേജ് ഉം canning ടെക്നോളജി പഠിച്ച നോട്ട് ബുക്കും ഓർമ്മ വരും ...പഠിച്ച കോളേജ് ഇൽ  പത്തു മാസക്കാലം പഠിപ്പിച്ചിട്ടു പടിയിറങ്ങിയ ദിവസം വൈറ്റില ഹബ്ബിൽ നിന്ന് കയറിയ പാലാ യ്ക്കുള്ള ബസ് ഇൽ ആദ്യം കേട്ട പാട്ടു ..."ഇനിയെതു  ജന്മം കാണും നമ്മൾ"...കരഞ്ഞു പോയി ...

അങ്ങനെ എത്രയെത്ര പാട്ടുകൾ ..ചെങ്ങന്നൂർ സെഞ്ച്വറി ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ കൌണ്ടർ ഇൽ ഏതോ മരുന്നിനു പണമടയ്ക്കാൻ കത്ത് നിന്ന വരിയിൽ മുൻപിൽ നിന്ന ആളുടെ റിങ്ടോൺ " തുമ്പീ വാ തുമ്പ കുടത്തിൻ "....നാണിയെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസത്തിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കിന്നും ഇളയരാജയുടെ ഈ പാട്ടിന്റെ ഈണമാണ്....

കലകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മികച്ചത് സംഗീതം ആണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ഗുമ്മുണ്ടാക്കാതെ തന്നെ പാട്ട് എന്ന് പറഞ്ഞത് മനപൂർവ്വമാണ്. കാരണം പാട്ടുകൾ , പാട്ടുകളാണല്ലോ ....ഒരകമ്പടിയും ഇല്ലാതെ തന്നെ അവർക്കു രാജ പ്രൗഢി ഉണ്ടെന്നാർക്കാണ് അറിയാത്തതു അല്ലെ .....? 

നോട്ട് : 

ക്ളീഷേ ആയാലും വേണ്ടില്ല പറയാതെ വയ്യ ..അടുത്ത ജന്മം എന്താകണമെന്നു ചോദിച്ചാൽ എനിക്കൊറ്റ ഉത്തരമേ ഉള്ളു ...എനിക്കൊരു പാട്ടായാൽ മതി... നിനക്കൊരിക്കലും മടുക്കാത്തൊരു പാട്ട്.....

കടലിരമ്പുന്നു ...

 കടലിരമ്പുന്നു  എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതുമ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ വിളിപ്പേരു മറഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടെന്ന കണ്ടുപിടുത്തം (kadalirAMBUnnu ) പതിനാറാം വയസ്സിൽ എനിക്കുണ്ടാക്കിയ ആത്മവിശ്വാസം (അഹങ്കാരം എന്നും വിളിക്കാം ) ചെറുതല്ലായിരുന്നു. കൂടല്ലൂർ ഉണ്ടായിരുന്ന പഴയ വാസു ലോകമറിയുന്ന എഴുത്തുകാരനായതു പോലെ , വൈക്കത്തുള്ള ബഷീർ ഇക്ക പ്രതിഭാസം ആയി മാറിയത് പോലെ , ഖസാക്കിലെ രവിയെ സൃഷ്ടിച്ച വിജയനെന്ന ദൈവത്തെ പോലെ ...പോലെ.....

സ്വപ്നം എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന എന്തെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെല്ലാം ഒരു ആമുഖമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു അതാണിപ്പോ പറഞ്ഞത്. അവരെ പോലെ...

വാക്കുകളോളം ഭ്രമിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്...ത്രസിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത് ...കൊതിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്...ഒന്നുമില്ല ...ഒന്നുമേയില്ല...സൗഹ്രദവും സ്നേഹവും പോലും അത്രയ്ക്ക് ലഹരി ആയിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം.... വാക്കാണ് സത്യം എന്നുള്ളത് മൊയ്തീൻ കാഞ്ചനമാലയോട് പറഞ്ഞത് കേട്ട് കോരിത്തരിക്കും മുൻപ് ....ഒരുപാടു മുൻപ്...വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കോരിത്തരിച്ച നിമിഷങ്ങളുണ്ട് . അത് സൃഷ്ടിച്ചവരോടുള്ള നിറഞ്ഞ ബഹുമാനവും...

അങ്ങനെ ആണ് മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠനെക്കാൾ ഭാനുമതിയെക്കാൾ എനിക്ക് അത് സൃഷ്ടിച്ച ആളോട് സ്നേഹം തോന്നുന്നത്...അങ്ങനെ ആണ് ചതിക്കാത്ത , ചതിയൻ ചന്തുവിനേക്കാൾ, സേതു മാധവനെക്കാൾ, ബാലൻ മാഷിനേക്കാൾ , മേലേടത്തു രാഘവൻ നായരെക്കാൾ , ആടുതോമയെക്കാൾ , അച്ചൂട്ടിയെക്കാൾ , മാത്തുകുട്ടിയേക്കാൾ ഒക്കെ സ്നേഹം അത് സൃഷ്ഠിച്ചവരോടാണ്. അതുണ്ട്.ആ പക്ഷപാതം എന്ന് മുതലോ മനസ്സിലുണ്ട്.

ദൃശ്യം എന്ന സിനിമയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മനസ്സിൽ നിൽക്കുന്ന വാചകം " ബുദ്ധിയുള്ളവർക്ക് പത്രം വായിക്കേണ്ട " എന്നതാണ്...അത് കേട്ട നിമിഷം ഒരുപാടു കാര്യങ്ങൾ വാരി വരിയായി വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിലൊന്ന് ഇതാണ്...നിങ്ങൾ ഖസാക്ക് വായിച്ചിട്ടുണ്ടെകിൽ ...വായിക്കേണ്ട രീതിയിൽ വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ , ലോകോത്തരമായ മറ്റൊന്നും വായിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും,  അതോർത്തു നിങ്ങൾ പശ്ചാത്തപിക്കേണ്ടതില്ല . 

വാക്കുകൾ നിരത്തി വെച്ചുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു പ്രപഞ്ചമുണ്ട്. അത് നിരത്തി വെച്ച് കളിയ്ക്കാൻ ഒരു തഞ്ചം വേണം അതുള്ളവൻ വാക്കിന്റെ ദേവതക്കു കാമുകനായിരിക്കും. അവളെന്തും കൊടുക്കും ....അങ്ങനെയൊരു കാമുകനാണ് ബാലചന്ദ്രൻ ..അതുകൊണ്ടാണ് എങ്ങുമൊടുങ്ങാത്ത ജീവിതാസക്തികൾ തൂങ്ങി മരിച്ച വഴിയമ്പലങ്ങളിൽ എന്ന് എഴുതി വെയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. അങ്ങനെ എത്രയോ പേർ ..പക്ഷെ ചിലരുണ്ട് ...ബാലചന്ദ്രനെ പോലെ ചിലർ ..അവരെ മറക്കണമെങ്കിൽ "ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ മറക്കണം അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മരിക്കണം.(ദീദി ദാമോദരൻ , ഗുൽമോഹർ)

വെള്ളപ്പൊക്കം കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള തൊട്ടടുത്ത ദിവസം പാലായിൽ നിന്ന് ഡ്രൈവ് ചെയ്തു തിരുവനന്തപുരം എത്താൻ ഒൻപതു മണിക്കൂർ സമയം എടുത്തു. കൈകൾ തളർന്നു പോയ ആ ദിവസം , സ്ഥലമെത്തി , കാർ നിർത്തി ഇറങ്ങുമ്പോൾ " കനലുകൾ കോരി മരവിച്ച കൈകൾ, നിന്നെ തലോടി ശമിക്കുവാൻ (റഫീഖ് അഹമ്മദ് : മരണമെത്തുന്ന നേരം ) മനസ്സിൽ ഓടി വന്നിട്ടുണ്ട്.

പണ്ടൊരിക്കൽ രാമനാഥപുരം കഴിഞ്ഞു മണ്ഡപം ക്യാമ്പ് എത്തുന്നതിനു മുൻപുള്ള ഒരു വിജനത...കാർ  ടയർ പഞ്ചറായി കിടക്കുന്നു സമയം രാത്രി വൈകിയിരുന്നു...ആ വെപ്രാളത്തിനിടയിലും രണ്ടു വരികൾ എന്റെ ഉള്ളിൽക്കിടന്നു എന്നെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തി ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു ഞാൻ തന്നെ അന്ധാളിച്ചു : രാവിന്നു മുൻപേ കനൽ കാട് താണ്ടാം ..നോവിന്റെ ശൂലമുന മുകളിൽ കരേറാം (മധു സൂധനൻ നായർ, അഗസ്ത്യ ഹൃദയം) . 

വാക്കുകൾ കൊണ്ടൂട്ടി വളർത്തി വലുതാക്കിയ സൗഹ്രദങ്ങൾ ആണ് ഉള്ളതെല്ലാം. ഓർത്തു നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാണ്. വാക്കിനാൽ നട്ടു വളർത്താനാവാത്ത സ്നേഹങ്ങളൊന്നും എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ എന്നല്ല പിന്നാമ്പുറത്തു പോലുമില്ല. മനസ്സിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ചാരുകസേരയിട്ടിരിക്കുന്ന വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന സൗഹൃദങ്ങളൊക്കെയും വാക്കിന്റെ ഉള്ളിലെ സോമരസം എന്നോടൊത്തു പങ്കിട്ടു ലഹരി പിടിച്ചവർ മാത്രമാണ്. അവർക്കു മാത്രേ കസേര കൊടുക്കാൻ ആകുന്നുള്ളു ...അവരാണ് ഇത് വായിക്കുന്നത്...അക്ഷരങ്ങളുടെ പേരിൽ, കയ്യൊപ്പിലെ ബാലചന്ദ്രനാണ് എല്ലാക്കാലത്തും പ്രതീക്ഷ...സമാധാനം...മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല ,നൂറു കണക്കിന് ബാലചന്ദ്രൻ മാരുള്ള ഈ ഭൂമിയിൽ, ബാലചന്ദ്രൻ പോലുമല്ലാത്ത എന്നെ നീ കേൾക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ് എന്റെ സമാധാനം...എന്റെ പ്രതീക്ഷ..എന്റെ സ്നേഹം....എന്റെ നിറവ്....എന്റെ എന്റെ.  

നോട്ട്: അവസാന വാചകത്തിനൊരു സാമ്യം ഉണ്ട് ...അത് മനഃപൂർവമാണ് . വാക്കിന്റെ കുലപതിയോടുള്ള നമസ്കാരം. (എന്റെ മോഹം എന്റെ ധ്യാനം എന്റെ രക്തത്തിൽ  എന്റെ ഞരമ്പുകളിൽ പതിമൂന്നാം  വയസ്സ് മുതൽ പടർന്നു കയറിയ ഉന്മാദം ":- വടക്കൻ വീരഗാഥ , എം.ടി )